تبلیغات
اشعار زیبا

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

خوش آمد گویی



به وبلاگ من خوش آمدید   


شماره ی تماس :  09184806631  با مدیریت محمدامین مرادی

جیمل مدیریت وبلاگ:mohammadaminbavar78@gmail.com




ساخت آیکون برای وبلاگ



(favicon) با قیمت ارزان





برای وبلاگم نویسنده می خوام



لطفا نظر یادتون نره دوستانم



گفته بودی كه چرا محو تماشای منی؟


 و آنچنان مات كه یكدم مژه بر هم نزنی


 مژه بر هم نزنم تا كه ز دستم نرود


 ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی!!





[ سه شنبه 29 بهمن 1392 ] [ 01:45 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۱۰ - ناکامیها          
          زنـدگـی شـد مـن و یـک سلسله ناکامیها
          مـسـتـم از سـاغـر خـون جـگـر آشامیها

          بـسـکـه بـا شـاهـد نـاکـامـیم الفتها رفت
          شــادکــامــم دگــر از الـفـت نـاکـامـیـهـا

          بـخـت بـرگـشـتـه مـا خـیـره سری آغازید
          تـا چـه بـازد دگـرم تـیـره سـرانـجـامـیـها

          دیـرجـوشـی تـو در بوته هجرانم سوخت
          سـاخـتـم ایـن هـمـه تا وارهم از خامیها

          تـا کـه نـامـی شدم از نام نبردم سودی
          گـر نـمـردم مـن و ایـن گـوشـه گـمنامیها

          نــشــود رام ســر زلــف دل آرامــم دل
          ای دل از کــف نــدهــی دامـن آرامـیـهـا

          باده پیمودن و راز از خط ساقی خواندن
          خـرم از عـیـش نـشـابـورم و خـیـامـیها

          شـهـریـارا ورق از اشـک نـدامت میشوی
          تــا کــه نــامــت نــبـرد در افـق نـامـیـهـا





موضوع: شهریار،

[ دوشنبه 27 اردیبهشت 1395 ] [ 10:57 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا          
          آمـــدی جــانــم بــه قــربــانــت ولــی حــالــا چــرا
          بــی وفــا حــالــا کــه مــن افــتــاده ام از پـا چـرا

          نــوشــداروئــی و بــعــد از مــرگ ســهــراب آمـدی
          ســنــگـدل ایـن زودتـر مـی خـواسـتـی حـالـا چـرا

          عــمــر مــا را مـهـلـت امـروز و فـردای تـو نـیـسـت
          مــن کــه یــک امــروز مــهــمــان تـوام فـردا چـرا

          نـــازنـــیـــنـــا مــا بــه نــاز تــو جــوانــی داده ایــم
          دیــگــر اکــنــون بــا جــوانـان نـازکـن بـا مـا چـرا

          وه کــه بــا ایــن عــمــرهــای کــوتــه بــی اعـتـبـار
          ایــنـهـمـه غـافـل شـدن از چـون مـنـی شـیـدا چـرا

          شـور فـرهـادم بـپـرسـش سـر بـه زیـر افـکـنده بود
          ای لــب شــیــریــن جــواب تــلــخ ســربــالــا چـرا

          ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت
          ایــنــقــدر بــا بــخــت خــواب آلـود مـن لـالـا چـرا

          آسـمـان چـون جـمـع مـشـتـاقـان پـریـشـان مـی کند
          در شــگــفــتـم مـن نـمـی پـاشـد ز هـم دنـیـا چـرا

          در خــزان هــجــر گــل ای بــلــبــل طـبـع حـزیـن
          خـــامـــشــی شــرط وفــاداری بــود غــوغــا چــرا

          شــهــریــارا بــی حــبــیـب خـود نـمـی کـردی سـفـر
          ایــن ســفــر راه قــیــامــت مــیــروی تــنــهــا چـرا





موضوع: شهریار،

[ دوشنبه 27 اردیبهشت 1395 ] [ 10:56 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۸ - در راه زندگانی          
          جـوانـی شـمـع ره کـردم کـه جـویـم زندگانی را
          نـجـسـتـم زنـدگـانـی را و گـم کـردم جـوانی را

          کـنـون بـا بـار پـیـری آرزومـنـدم کـه بـرگـردم
          بــه دنــبــال جــوانــی کــوره راه زنــدگــانـی را

          بـه یـاد یـار دیـریـن کـاروان گـم کـرده رامـانم
          کـه شـب در خـواب بـیـنـد هـمـرهان کاروانی را

          بـهـاری بـود و مـا را هـم شـبـابـی و شکر خوابی
          چـه غـفـلت داشتیم ای گل شبیخون جوانی را

          چـه بـیـداری تـلـخی بود از خواب خوش مستی
          کـه در کـامـم بـه زهـرآلـود شـهـد شـادمـانـی را

          سـخـن بـا مـن نـمـی گـوئـی الـا ای هـمـزبان دل
          خــدایـا بـا کـه گـویـم شـکـوه بـی هـمـزبـانـی را

          نسیم زلف جانان کو که چون برگ خزان دیده
          بـه پـای سـرو خـود دارم هـوای جـانـفـشانی را

          بـه چـشـم آسـمـانـی گـردشـی داری بـلای جان
          خــدا را بــر مــگـردان ایـن بـلـای آسـمـانـی را

          نـمـیـری شـهـریـار از شـعـر شـیـریـن روان گفتن
          کــه از آب بــقــا جــویــنــد عــمـر جـاودانـی را





موضوع: شهریار،

[ دوشنبه 27 اردیبهشت 1395 ] [ 10:55 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۷ - طور تجلی          
          شـب بـه هـم درشـکـنـد زلـف چـلـیـپـائی را
          صــبـحـدم سـردهـد انـفـاس مـسـیـحـائـی را

          گــر از آن طــور تـجـلـی بـه چـراغـی بـرسـی
          مــوســی دل طــلــب و ســیـنـه سـیـنـائـی را

          گــر بــه آئـیـنـه سـیـمـاب سـحـر رشـک بـری
          اشــک ســیــمـیـن طـلـبـی آیـنـه سـیـمـائـی را

          رنـــگ رؤیــا زده ام بــر افــق دیــده و دل
          تــا تــمــاشــا کــنــم آن شــاهــد رؤیــائـی را

          از نـسـیـم سـحـر آمـوخـتـم و شـعـلـه شـمـع
          رســم شــوریــدگــی و شــیــوه شـیـدائـی را

          جـان چـه بـاشـد کـه بـه بـازار تو آرد عاشق
          قــیــمــت ارزان نــکــنــی گـوهـر زیـبـائـی را

          طـوطـیـم گـوئی از آن قند لب آموخت سخن
          کــه بــه دل آب کــنــد شــکــر گــویــائـی را

          دل بـه هـجـران تو عمریست شکیباست ولی
          بــار پــیــری شـکـنـد پـشـت شـکـیـبـائـی را

          شـب بـه مـهـتـاب رخـت بـلـبل و پروانه وگل
          شــمــع بــزم چــمــنــنــد انــجــمــن آرائـی را

          صبح سرمی کشد از پشت درختان خورشید
          تــا تــمــاشــا کــنــد ایــن بــزم تـمـاشـائـی را

          جـمـع کـن لـشـکـر تـوفـیـق کـه تـسـخیر کنی
          شــهــریــارا قــرق عــزلــت و تــنــهــائــی را





موضوع: شهریار،

[ دوشنبه 27 اردیبهشت 1395 ] [ 10:44 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۶ - داغ لاله          
          بــیــداد رفــت لــالــه بــر بــاد رفــتـه را
          یـا رب خـزان چـه بـود بـهـار شـکـفـته را

          هـر لـاله ای که از دل این خاکدان دمید
          نـــو کـــرد داغ مــاتــم یــاران رفــتــه را

          جــز در صـفـای اشـک دلـم وا نـمـی شـود
          بــاران بــه دامـن اسـت هـوای گـرفـتـه را

          وای ای مـه دو هـفـتـه چه جای محاق بود
          آخـر مـحـاق نـیـسـت کـه مـاه دو هـفـته را

          بـرخـیـز لـالـه بـنـد گـلـوبـنـد خـود بـتـاب
          آورده ام بــه دیــده گـهـرهـای سـفـتـه را

          ای کـاش نـالـه هـای چـو مـن بلبلی حزین
          بـیـدار کـردی آن گـل در خـاک خـفته را

          گر سوزد استخوان جوانان شگفت نیست
          تــب مـوم سـازد آهـن و پـولـاد تـفـتـه را

          یارب  چها به سینه این خاکدان در است
          کـس نـیـسـت واقـف ایـنـهـمه راز نهفته را

          راه عـدم نـرفـت کـس از رهـروان خـاک
          چـون رفـت خـواهـی ایـنـهمه راه نرفته را

          لـب دوخـت هـر کرا که بدو راز گفت دهر
          تـا بـاز نـشـنـود ز کـس ایـن راز گـفـتـه را

          لـعـلـی نـسـفـت کـلـک در افـشان شهریار
          در رشـتـه چون کشم در و لعل نسفته را





موضوع: شهریار،

[ دوشنبه 27 اردیبهشت 1395 ] [ 10:35 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]