تبلیغات
اشعار زیبا

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

خوش آمد گویی



به وبلاگ من خوش آمدید   


شماره ی تماس :  09184806631  با مدیریت محمدامین مرادی

جیمل مدیریت وبلاگ:mohammadaminbavar78@gmail.com




ساخت آیکون برای وبلاگ



(favicon) با قیمت ارزان





برای وبلاگم نویسنده می خوام



لطفا نظر یادتون نره دوستانم



گفته بودی كه چرا محو تماشای منی؟


 و آنچنان مات كه یكدم مژه بر هم نزنی


 مژه بر هم نزنم تا كه ز دستم نرود


 ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی!!





[ سه شنبه 29 بهمن 1392 ] [ 01:45 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۵ - ارباب زمستان          
          زمـسـتـان پـوسـتـیـن افـزود بـر تـن کـدخـدایان را
          ولـیـکـن پـوسـت خـواهـد کـنـد ما یک لا قبایان را

          ره مــاتــم ســرای مــا نــدانــم از کــه مــی پــرسـد
          زمــســتــانـی کـه نـشـنـاسـد در دولـت سـرایـان را

          بــه دوش از بــرف بــالــاپـوش خـز اربـاب مـی آیـد
          کــه لــرزانــد تــن عــریــان بــی بـرگ و نـوایـان را

          بــه کــاخ ظـلـم بـاران هـم کـه آیـد سـر فـرود آرد
          ولــیــکـن خـانـه بـر سـر کـوفـتـن دانـد گـدایـان را

          طــبــیــب بــی مــروت کــی بــه بــالــیـن فـقـیـر آیـد
          کـه کـس در بـنـد درمـان نـیست درد بی دوایان را

          بـه تـلـخـی جـان سـپردن در صفای اشک خود بهتر
          کـه حـاجـت بـردن ای آزاده مـرد این بی صفایان را

          به هر کس مشکلی بردیم و از کس مشکلی نگشود
          کـجـا بـسـتـنـد یـا رب دسـت آن مشکل گشایان را

          نــقــاب آشــنـا بـسـتـنـد کـز بـیـگـانـگـان رسـتـیـم
          چـو بـازی خـتـم شـد بـیـگـانـه دیـدیـم آشنایان را

          بـه هـر فـرمـان آتش عالمی در خاک و خون غلطید
          خــدا ویــران گــذارد کــاخ ایــن فـرمـانـروایـان را

          بــه کــام مــحـتـکـر روزی مـردم دیـدم وگـفـتـم
          کـه روزی سـفـره خواهدشد شکم این اژدهایان را

          بـه عـزت چـون نـبـخـشـیـدی به ذلت می ستانندت
          چــرا عــاقــل نــیــنـدیـشـد هـم از آغـاز پـایـان را

          حــریــفـی بـا تـمـسـخـر گـفـت زاری شـهـریـارا بـس
          کــه مــیــگــیـرنـد در شـهـر و دیـار مـا گـدایـان را





موضوع: شهریار،

[ یکشنبه 26 اردیبهشت 1395 ] [ 10:34 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۴ - هفتاد سالگی          
          سـنـیـن عـمـر بـه هـفـتـاد مـیـرسـد مـا را
          خـدای مـن کـه بـه فـریـاد مـیـرسد ما را

          گـرفـتـم آنـکـه جـهـانـی بـه یاد ما بودند
          دگــر چـه فـایـده از یـاد مـیـرسـد مـا را

          حـدیـث قـصـه سـهـراب و نـوشداروی او
          فـسـانـه نـیـسـت کـز اجداد میرسد ما را

          اگـر کـه دجـلـه پـر از قـایـق نـجات شود
          پــس از خــرابـی بـغـداد مـیـرسـد مـا را

          بـه چـاه گـور دگـر مـنـعکس شود فریاد
          چـه جـای داد کـه بـیـداد مـیـرسد ما را

          تو شهریار علی گو که در کشاکش حشر
          عــلــی و آل بــه امــداد مــیـرسـد مـا را





موضوع: شهریار،

[ یکشنبه 26 اردیبهشت 1395 ] [ 10:31 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۳ - غزاله صبا          
          به چشمک اینهمه مژگان به هم مزن یارا
          کـه ایـن دو فـتـنـه بـهـم می زنند دنیا را

          چه  شعبده است که در چشمکان آبی تو
          نــهــفــتــه انــد شــب مــاهـتـاب دریـا را

          تـو خـود به جامه خوابی و ساقیان صبوح
          بـه یـاد چـشـم تـو گـیـرنـد جـام صهبا را

         کمند  زلف به دوش افکن و به صحرا زن
          کـه چـشـم مـانـده بـه ره آهوان صحرا را

          بـه شـهـر مـا چـه غزالان که باده پیمایند
          چــه جـای عـشـوه غـزالـان بـادپـیـمـا را

          فـریـب عـشـق بـه دعوی اشگ و آه مخور
          کــه درد و داغ بـود عـاشـقـان شـیـدا را

          هـنـوز زیـن هـمـه نـقاش ماه و اختر نیست
          شــبــیــه ســازتــر از اشـگ مـن ثـریـا را

          اشــاره غــزل خـواجـه بـا غـزالـه تـسـت
          صــبـا بـه لـطـف بـگـو آن غـزال رعـنـا را

          بـه یـار مـا نـتـوان یـافـت شـهـریـارا عیب
          جـز ایـن قـدر کـه فـراموش می کند ما را





موضوع: شهریار،

[ یکشنبه 26 اردیبهشت 1395 ] [ 10:30 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۲ - مناجات          
          عـلـی ای هـمـای رحـمـت تـو چـه آیـتـی خدا را
          کــه بــه مـاسـوا فـکـنـدی هـمـه سـایـه هـمـا را

          دل اگـر خـداشـنـاسـی هـمـه در رخ عـلـی بین
          بـه عـلـی شـنـاخـتـم مـن به خدا قسم خدا را

          بــه خــدا کـه در دو عـالـم اثـر از فـنـا نـمـانـد
          چـو عـلـی گـرفـتـه بـاشـد سـر چـشـمـه بـقـا را

          مـگـر ای سـحـاب رحـمـت تو بباری ارنه دوزخ
          بــه شــرار قــهــر سـوزد هـمـه جـان مـاسـوا را

          بـرو ای گـدای مـسـکـیـن در خـانـه عـلـی زن
          کــه نــگـیـن پـادشـاهـی دهـد از کـرم گـدا را

          بـجـز از عـلـی کـه گـویـد بـه پـسر که قاتل من
          چـو اسـیـر تـسـت اکـنـون بـه اسـیـر کـن مدارا

          بــجــز از عـلـی کـه آرد پـسـری ابـوالـعـجـائـب
          کــه عـلـم کـنـد بـه عـالـم شـهـدای کـربـلـا را

          چـو بـه دوسـت عـهـد بـنـدد ز مـیان پاکبازان
          چـو عـلـی کـه مـیـتـوانـد کـه بـسـر بـرد وفـا را

          نـه خـدا تـوانـمـش خـوانـد نه بشر توانمش گفت
          مــتــحــیــرم چـه نـامـم شـه مـلـک لـافـتـی را

          بـدو چـشـم خـون فشانم هله ای نسیم رحمت
          کــه ز کــوی او غــبــاری بــه مـن آر تـوتـیـا را

          بـه امـیـد آن کـه شـایـد بـرسـد بـه خاک پایت
          چـه پـیـامـهـا سـپـردم هـمـه سـوز دل صـبـا را

          چـو تـویـی قـضـای گردان به دعای مستمندان
          کــه ز جــان مــا بــگــردان ره آفــت قــضـا را

          چـه زنـم چـونـای هـردم ز نـوای شـوق او دم
          کـه لـسـان غـیـب خـوشـتـر بـنـوازد ایـن نوا را

          «همه  شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
          بـــه پـــیـــام آشـــنــائــی بــنــوازد آشــنــا را»

          ز نــوای مـرغ یـا حـق بـشـنـو کـه در دل شـب
          غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا





موضوع: شهریار،

[ یکشنبه 26 اردیبهشت 1395 ] [ 10:29 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۱ - مکتب حافظ          
          گـذار آرد مـه مـن گـاهـگـاه از اشـتـبـاه ایـنـجـا
          فــدای اشـتـبـاهـی کـآرد او را گـاهـگـاه ایـنـجـا

          مـگـر ره گـم کـنـد کـو را گذار افتد به ما یارب
          فـراوان کـن گـذار آن مـه گـم کـرده راه ایـنـجا

          کـلـه جـا مـاندش این جا و نیامد دیگرش از پی
          نـیـایـد فـی الـمـثـل آری گـرش افـتـد کـلاه اینجا

          نـگـویـم جـمـله با من باش و ترک کامکاران کن
          چو هم شاهی و هم درویش گاه آنجاو گاه اینجا

          هـوای مـاه خـرگـاهـی مـکـن ای کـلـبـه درویش
          نـگـنـجـد مـوکـب کـیـوان شـکـوه پادشاه اینجا

          تـوئـی آن نـوسفر سالک که هر شب شاهد توفیق
          چـراغـت پیش پا دارد که راه اینجا و چاه اینجا

          بــیــا کــز دادخــواهــی آن دل نـازک نـرنـجـانـم
          کــدورت را فـرامـش کـرده بـا آئـیـنـه آه ایـنـجـا

          سـفـر مـپـسـنـد هـرگـز شـهـریار از مکتب حافظ
          کـه سـیـر مـعـنـوی ایـنـجـا و کـنـج خـانقاه اینجا





موضوع: شهریار،

[ یکشنبه 26 اردیبهشت 1395 ] [ 10:28 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]