اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۸          
          ای تـــرک آتــش رخ بــیــار آن آب آتــش فــام را
          ویـن جـامـهٔ نـیـلـی ز مـن بستان و در ده جام را

          چـون بـندگان خاص را امشب به مجلس خوانده‌ئی
          در بــزم خـاصـان ره مـده عـامـان کـالـانـعـام را

          خامی  چو من بین سوخته و آتش ز جان افروخته
          گـر پـخـتـه‌ئـی خامی مکن وان پخته در ده خام را

          در حـلـقـهٔ دردی کـشـان بـخرام و گیسو برفشان
          در حــلــقــهٔ زنـجـیـر بـیـن شـیـران خـون‌آشـام را

          چون من برندی زین صفت بدنام شهری گشته‌ام
          آن جـام صـافـی در دهـیـد ایـن صـوفـی بـدنـام را

          یــک راه در دیــر مـغـان بـرقـع بـرانـدازی صـنـم
          تــا کــافـران از بـتـکـده بـیـرون بـرنـد اصـنـام را

          گـر در کـمـنـدم میکشی شکرانه را جان میدهم
          کـان دل کـه صید عشق شد دولت شمارد دام را





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ یکشنبه 28 دی 1393 ] [ 03:02 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو