تبلیغات
اشعار زیبا - غزل سعدی

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل سعدی

غزل ۱۰          
          بـا جـوانـی سـرخـوشـسـت این پیر بی تدبیر را
          جـهـل بـاشـد بـا جـوانـان پـنـجه کردن پیر را

          مـن کـه بـا مـویـی بـه قـوت بـرنیایم ای عجب
          بـا یـکـی افـتـاده‌ام کـو بـگـسـلـد زنـجـیـر را

          چـون کـمـان در بـازو آرد سـروقـد سـیـمـتـن
          آرزویــم مــی‌کــنــد کــآمــاج بــاشــم تـیـر را

          مـی‌رود تـا در کـمـنـد افـتـد به پای خویشتن
          گر بر آن دست و کمان چشم اوفتد نخجیر را

          کـس نـدیـدسـت آدمیزاد از تو شیرینتر سخن
          شـکـر از پـسـتـان مـادر خـورده‌ای یا شیر را

          روز بـازار جـوانـی پـنـج روزی بـیـش نـیـست
          نـقـد را بـاش ای پـسـر کـفـت بـود تـأخـیـر را

          ای کـه گـفـتی دیده از دیدار بت رویان بدوز
          هـر چـه گـویـی چـاره دانـم کرد جز تقدیر را

          زهـد پـیـدا کـفـر پـنـهـان بود چندین روزگار
          پـرده از سـر بـرگـرفـتـیـم آن هـمـه تـزویـر را

          سـعـدیـا در پای جانان گر به خدمت سر نهی
          هـمـچـنـان عـذرت بـبـایـد خـواستن تقصیر را





موضوع: سعدی،

[ چهارشنبه 28 مرداد 1394 ] [ 02:57 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]