تبلیغات
اشعار زیبا - غزل سیف فرغانی

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل سیف فرغانی

غزل شمارهٔ ۱          
          رفــتــی و دل ربــودی یــک شــهــر مــبــتـلـا را
          تـا کـی کـنـیـم بـی تـو صـبـری کـه نـیـسـت ما را

          بــازآ کــه عــاشــقــانــت جــامـه سـیـاه کـردنـد
          چــون نــاخــن عــروسـان از هـجـر تـو نـگـارا!

          ای اهـل شـهـر ازیـن پـس مـن تـرک خـانه گفتم
          کـــز نـــالــه‌هــای زارم زحــمــت بــود شــمــا را

          از عـشـق خـوب رویـان مـن دست شسته بودم
          پــایــم بــه گــل فــرو شـد در کـوی تـو قـضـا را

          از نــیــکــوان عــالـم کـس نـیـسـت هـمـسـر تـو
          بــر انــبــیــای دیــگـر فـضـل اسـت مـصـطـفـا را

          در دور خــوبــی تــو بــی‌قــیــمــتــنــد خــوبـان
          گــل در رســیــد و لــابــد رونــق بـشـد گـیـا را

          ای مــدعــی کــه کــردی فــرهــاد را مــلــامـت
          بــاری بــبـیـن و تـن زن شـیـریـن خـوش لـقـا را

          تــا مــبــتــلــا نــگــردی گـر عـاقـلـی مـدد کـن
          در کــار عــشــق لــیــلــی مــجــنـون مـبـتـلـا را

          ای عـشـق بـس کـه کـردی بـا عـقـل تنگ خویی
          مـسـکـیـن بـرفـت و ایـنـک بـر تـو گذاشت جا را

          مـجـروح هـجـرت ای جـان مرهم ز وصل خواهد
          ایـــن اســـت وجـــه درمــان آن درد بــی‌دوا را

          مـن بـنـده‌ام تـو شـاهـی بـا مـن هـر آنچه خواهی
          مـی‌کـن، کـه بـر رعـیـت حـکـم اسـت پادشا را

          گـر کـرده‌ام گـنـاهـی در مـلـک چـون تـو شاهی
          حــدم بــزن ولــیــکــن از حــد مــبــر جـفـا را

          از دهــشــت رقــیــبــت دور اسـت سـیـف از تـو
          در کــویــت ای تــوانـگـر سـگ مـی‌گـزد گـدا را

          سعدی مگر چو من بود آنگه که این غزل گفت
          «مــشــتــاقــی و صـبـوری از حـد گـذشـت یـارا»





موضوع: سیف فرغانی،

[ چهارشنبه 15 اردیبهشت 1395 ] [ 06:22 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]