تبلیغات
اشعار زیبا - غزل شهریار

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل شهریار

غزل شمارهٔ ۲ - مناجات          
          عـلـی ای هـمـای رحـمـت تـو چـه آیـتـی خدا را
          کــه بــه مـاسـوا فـکـنـدی هـمـه سـایـه هـمـا را

          دل اگـر خـداشـنـاسـی هـمـه در رخ عـلـی بین
          بـه عـلـی شـنـاخـتـم مـن به خدا قسم خدا را

          بــه خــدا کـه در دو عـالـم اثـر از فـنـا نـمـانـد
          چـو عـلـی گـرفـتـه بـاشـد سـر چـشـمـه بـقـا را

          مـگـر ای سـحـاب رحـمـت تو بباری ارنه دوزخ
          بــه شــرار قــهــر سـوزد هـمـه جـان مـاسـوا را

          بـرو ای گـدای مـسـکـیـن در خـانـه عـلـی زن
          کــه نــگـیـن پـادشـاهـی دهـد از کـرم گـدا را

          بـجـز از عـلـی کـه گـویـد بـه پـسر که قاتل من
          چـو اسـیـر تـسـت اکـنـون بـه اسـیـر کـن مدارا

          بــجــز از عـلـی کـه آرد پـسـری ابـوالـعـجـائـب
          کــه عـلـم کـنـد بـه عـالـم شـهـدای کـربـلـا را

          چـو بـه دوسـت عـهـد بـنـدد ز مـیان پاکبازان
          چـو عـلـی کـه مـیـتـوانـد کـه بـسـر بـرد وفـا را

          نـه خـدا تـوانـمـش خـوانـد نه بشر توانمش گفت
          مــتــحــیــرم چـه نـامـم شـه مـلـک لـافـتـی را

          بـدو چـشـم خـون فشانم هله ای نسیم رحمت
          کــه ز کــوی او غــبــاری بــه مـن آر تـوتـیـا را

          بـه امـیـد آن کـه شـایـد بـرسـد بـه خاک پایت
          چـه پـیـامـهـا سـپـردم هـمـه سـوز دل صـبـا را

          چـو تـویـی قـضـای گردان به دعای مستمندان
          کــه ز جــان مــا بــگــردان ره آفــت قــضـا را

          چـه زنـم چـونـای هـردم ز نـوای شـوق او دم
          کـه لـسـان غـیـب خـوشـتـر بـنـوازد ایـن نوا را

          «همه  شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
          بـــه پـــیـــام آشـــنــائــی بــنــوازد آشــنــا را»

          ز نــوای مـرغ یـا حـق بـشـنـو کـه در دل شـب
          غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا





موضوع: شهریار،

[ یکشنبه 26 اردیبهشت 1395 ] [ 10:29 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]