تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب آذر 1393

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل رکن الدین اوحدی مراغعه ی

غزل شمارهٔ ۱۰          
          در چـرخ کـن چـو عیسی زین جا رخ طلب را
          و آنــجــا درسـت گـردان پـیـونـد ابـن و اب را

          گــویــا شــود پــیــاپـی بـا دل مـسـیـح جـانـت
          چـون مـریـم ار ببندی روزی دو کام و لب را

          بـا چـشـم تـو چو گردی رطل‌اللسان به یادش
          از چـوب خـشـک بـرخـود ریزان کنی رطب را

          خـواهـی کـه جـاودانـت بـاشـد تـصـرف ایـنجا
          از خـویـشـتـن جدا دار این شهوت و غضب را

          داری دلـی چـو کـعـبـه و ز جـهل و از ضلالت
          در کــعـبـه مـی‌گـذاری بـوجـهـل و بـولـهـب را

          ای تـن، چـو دل به خوبان دادی و من نگفتم
          بــر مـاهـتـاب خـواهـی افـکـنـد ایـن قـصـب را

          دل رای حــقــه بــازی زد بـر دهـان تـنـگـش
          ما عرضه بر که داریم این عشق بوالعجب را؟

          گــفــتـم: مـگـر بـه پـایـان آیـد شـب فـراقـش
          در شـهـر عـاشـقـان خـود پـایـان نـبود شب را

          ای اوحـدی، چـو رویـش دیـدی بـلا همی‌کش
          چـون انـگـبـیـن تـو خوردی تاوان نبود تب را





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ شنبه 29 آذر 1393 ] [ 03:04 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل رکن الدین اوحدی مراغعه ی

غزل شمارهٔ ۹          
          مــــبــــارک روز بـــود امـــروز، یـــارا
          کــه دیــدار تــو روزی گــشــت مـا را

          مـن آن دوزخ دلـم، یـارب، که دیدم
          بــه چــشــم خــود بـهـشـت آشـکـارا

          نه مهرست این، که داغ دولتست این
          کــه بـر دل بـر ز دسـت ایـن بـی‌نـوا را

          ز یـک نـا گـه چـه گـنج دولتست این؟
          کــه در دســت اوفـتـاد ایـن بـی‌نـوا را

          دریـن حـالـت کـه مـن روی تو دیدم
          عــنــایــت‌هــاســت بـا حـالـم خـدا را

          هـــم آه آتـــشـــیــنــم کــارگــر بــود
          کـه شـد نرم آن دل چون سنگ خارا

          مــرا تــشــریــف یـک پـرسـیـدنـت بـه
          ز تـــخـــت کـــیـــقـــبـــاد و تــاج دارا

          بـکـش زود اوحـدی را، پس جدا شو
          کــه بــی‌رویــت نــمــی‌خـواهـد بـقـا را





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ شنبه 29 آذر 1393 ] [ 03:03 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل رکن الدین اوحدی مراغعه ی

غزل شمارهٔ ۸          
          درد ســری مــی‌دهــیــم بــاد صـبـا را
          تــا بــرســانــد بـه دوسـت قـصـهٔ مـا را

          بــرســر کــویــش گــذر کـنـد بـه تـانـی
          بـا لـب لـعـلـش سـخـن کـنـد بـه مدارا

          پــیــرهــن مـا قـبـا کـنـد بـه نـسـیـمـش
          بــرکــنــد از مــا دگـر بـه مـژده قـبـا را

          مرهم این ریش کرد نیست، که عمری
          ســیــنــه سـپـر بـوده‌ایـم زخـم بـلـا را

          دنـیـی و دیـن کـرده‌ایـم در سـر کـارش
          گـردن و سـر مـی‌نـهـیـم تـیـغ و قـفـا را

          ای بــت نــامــهــربــان، بــیـا و بـیـامـوز
          از ســخـن مـن حـدیـث مـهـر و وفـا را

          پـای چـنـیـن سـرزنـشـت‌هـا چـو نداری
          دســت مــزن عـاشـقـان بـی سـرو پـارا

          عـیـب زبـونـی نـه لـایـقست،گر از خود
          دفــع نــدانــســت کــرد تــیـغ قـضـا را

          اوحـدی، از مـن بـدار دسـت مـلـامـت
          مـن چـه کـنـم؟ کین ارادتست خدا را





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ شنبه 29 آذر 1393 ] [ 03:02 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل رکن الدین اوحدی مراغعه ی

غزل شمارهٔ ۷          
          چـگـونـه دل نـسـپـارم بـه صـورت تو، نگارا؟
          کـه در جـمـال تـو دیـدم کـمـال صـنـع خـدا را

          چــه بــر خــورنــد ز بـالـای نـازک تـو؟ نـدانـم
          جــمــاعــتــی کــه تــحــمــل نـمـی‌کـنـنـد بـلـا را

          نـه رسـم مـاسـت بـریـدن ز دوسـتـان قـدیـمـی
          دیـن دیـار نـدانـم کـه رسـم چـیـسـت شـمـا را

          مرا که روی تو بینم به جاه و مال چه حاجت؟
          کــسـی کـه روی تـو بـیـنـد بـه از خـزیـنـهٔ دارا

          شـبـی بـه روز بـگـیـرم کـمـنـد زلـفـت و گویم:
          بــیــار بــوســه، کـه امـروز نـیـسـت روز مـدارا

          جــراحــت دل عــاشــق دواپــذیــر نــبــاشــد
          چـو درد دوسـت بـیـامـد چـه می‌کنیم دوا را؟

          صـبـور بـاش درین غصه، اوحدی، که صبوران
          ســخــن ز خــار بـرون آورنـد و سـیـم ز خـارا





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ شنبه 29 آذر 1393 ] [ 03:01 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل رکن الدین اوحدی مراغعه ی

غزل شمارهٔ ۶          
          پــیــر ریــاضــت مــا عــشــق تـو بـود، یـارا
          گـر تـو شـکـیـب داری، طـاقـت نـمـاند ما را

          پـنـهـان اگر چه داری چون من هزار مونس
          مـن جـز تـو کـس نـدارم پـنـهـان و آشکارا

          روزی حــکــایـت مـا نـاگـه بـه گـفـتـن آیـد
          پـوشـیـده چـنـد داریـم ایـن درد بی‌دوا را؟

          تا کی خلی درین دل پیوسته خار هجران؟
          مردم  ز جورت، آخر مردم، نه سنگ خارا

          آخــر مــرا بــبـیـنـی در پـای خـویـش مـرده
          کــاول نــدیــده بــودم پـایـان ایـن بـلـا را

          بـــاد صــبــا نــدارد پــیــش تــو راه، ورنــه
          بــا نــالــهــای خـونـیـن بـفـرسـتـمـی صـبـا را

          چـون اوحـدی بـنالد، گویی که: صبر می‌کن
          مــشـتـاقـی و صـبـوری از حـد گـذشـت یـارا





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ شنبه 29 آذر 1393 ] [ 02:54 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]