تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب فروردین 1394

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل سعدی

غزل ۶          
          پـیـش مـا رسـم شـکـسـتـن نبود عهد وفا را
          الـلـه الـلـه تـو فـرامـوش مـکـن صحبت ما را
          قــیــمـت عـشـق نـدانـد قـدم صـدق نـدارد
          سـسـت عـهـدی کـه تـحـمـل نکند بار جفا را
          گـر مـخـیـر بـکنندم به قیامت که چه خواهی
          دوسـت مـا را و هـمـه نـعـمـت فردوس شما را
          گـر سـرم مـی‌رود از عـهـد تـو سر بازنپیچم
          تـا بـگـویـنـد پس از من که به سر برد وفا را
          خنک آن درد که یارم به عیادت به سر آید
          دردمـنـدان بـه چـنـیـن درد نـخواهند دوا را
          بـاور از مـات نـبـاشـد تـو در آیـیـنـه نگه کن
          تـا بـدانـی کـه چـه بـودسـت گـرفـتـار بـلـا را
          از ســر زلـف عـروسـان چـمـن دسـت بـدارد
          بـه سـر زلـف تـو گـر دسـت رسـد بـاد صبا را
          سـر انـگـشـت تـحـیـر بـگـزد عـقل به دندان
          چـون تـأمـل کـنـد ایـن صورت انگشت نما را
          آرزو مـی‌کـنـدم شـمـع صـفـت پـیش وجودت
          کــه ســراپـای بـسـوزنـد مـن بـی سـر و پـا را
          چـشـم کـوتـه نـظران بر ورق صورت خوبان
          خـط هـمـی‌بـیـنـد و عـارف قـلم صنع خدا را
          هـمـه را دیـده بـه رویـت نـگـرانـست ولیکن
          خـودپـرسـتـان ز حـقـیـقـت نـشـناسند هوا را
          مــهــربـانـی ز مـن آمـوز و گـرم عـمـر نـمـانـد
          بـه سـر تـربـت سـعـدی بـطـلـب مـهـرگـیـا را
          هـیـچ هـشـیـار مـلـامـت نـکـنـد مـسـتی ما را
          قـل لـصـاح تـرک الـنـاس مـن الوجد سکاری





موضوع: سعدی،

[ یکشنبه 30 فروردین 1394 ] [ 04:37 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سعدی

غزل ۵          
          شـــب فـــراق نـــخـــواهــم دواج دیــبــا را
          کــه شــب دراز بــود خــوابــگــاه تــنـهـا را
          ز دســت رفــتــن دیـوانـه عـاقـلـان دانـنـد
          کــه احــتــمــال نــمـانـدسـت نـاشـکـیـبـا را
          گــرش بـبـیـنـی و دسـت از تـرنـج بـشـنـاسـی
          روا بــود کــه مــلــامــت کــنــی زلــیـخـا را
          چـنـیـن جـوان کـه تـویـی بـرقـعـی فـروآویز
          و گــر نــه دل بــرود پــیــر پــای بــرجــا را
          تــو آن درخـت گـلـی کـاعـتـدال قـامـت تـو
          بـــبـــرد قـــیـــمــت ســرو بــلــنــدبــالــا را
          دگـر بـه هـر چـه تـو گـویـی مـخـالـفـت نکنم
          کــه بــی تـو عـیـش مـیـسـر نـمـی‌شـود مـا را
          دو چـشـم بـاز نـهـاده نـشـسـته‌ام همه شب
          چــو فــرقــدیــن و نـگـه مـی‌کـنـم ثـریـا را
          شبی  و شمعی و جمعی چه خوش بود تا روز
          نــظــر بــه روی تــو کـوری چـشـم اعـدا را
          من از تو پیش که نالم که در شریعت عشق
          مــعــاف دوســت بــدارنــد قـتـل عـمـدا را
          تـو هـمـچـنـان دل شـهـری بـه غمزه‌ای ببری
          کــه بــنـدگـان بـنـی سـعـد خـوان یـغـمـا را
          در  این روش که تویی بر هزار چون سعدی
          جـــفــا و جــور تــوانــی ولــی مــکــن یــارا





موضوع: سعدی،

[ شنبه 15 فروردین 1394 ] [ 08:50 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سعدی

غزل ۴          
          اگـر تـو فـارغـی از حـال دوسـتـان یـارا
          فــراغــت از تـو مـیـسـر نـمـی‌شـود مـا را
          تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش
          بـیـان کـنـد کـه چـه بـودست ناشکیبا را
          بـیـا کـه وقـت بهارست تا من و تو به هم
          بـه دیـگـران بـگـذاریـم بـاغ و صحرا را
          بـه جـای سـرو بـلند ایستاده بر لب جوی
          چــرا نــظــر نــکــنــی یــار ســروبـالـا را
          شـمـایـلـی کـه در اوصـاف حسن ترکیبش
          مــجــال نــطــق نــمــانــد زبــان گــویـا را
          کـه گـفـت در رخ زیـبـا نـظـر خـطـا باشد
          خــطــا بــود کـه نـبـیـنـنـد روی زیـبـا را
          بـه دوسـتـی کـه اگر زهر باشد از دستت
          چنان  به ذوق ارادت خورم که حلوا را
          کــسـی مـلـامـت وامـق کـنـد بـه نـادانـی
          حـبـیـب مـن کـه ندیدست روی عذرا را
          گــرفـتـم آتـش پـنـهـان خـبـر نـمـی‌داری
          نــگــاه مــی‌نــکـنـی آب چـشـم پـیـدا را
          نـگـفـتـمـت که به یغما رود دلت سعدی
          چـو دل بـه عـشـق دهـی دلبران یغما را
          هـنـوز بـا هـمـه دردم امـیـد درمـانـسـت
          کــه آخــری بــود آخــر شــبـان یـلـدا را





موضوع: سعدی،

[ شنبه 15 فروردین 1394 ] [ 08:49 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سعدی

غزل ۳          
          روی تـو خـوش مـی‌نـمـایـد آیـنـه مـا
          کـآیـنـه پـاکـیـزه است و روی تو زیبا
          چـون مـی روشـن در آبـگـیـنه صافی
          خـوی جـمـیـل از جـمال روی تو پیدا
          هـر کـه دمـی با تو بود یا قدمی رفت
          از تـو نـبـاشـد بـه هـیـچ روی شکیبا
          صـیـد بـیـابـان سـر از کـمـنـد بپیچد
          مـا هـمـه پـیـچـیده در کمند تو عمدا
          طـایـر مسکین که مهر بست به جایی
          گـر بـکـشـنـدش نـمی‌رود به دگر جا
          غـیـرتم آید شکایت از تو به هر کس
          درد احــبــا نــمــی‌بــرم بــه اطــبــا
          بـرخـی جـانـت شوم که شمع افق را
          پــیــش بــمــیــرد چــراغــدان ثـریـا
          گـر تـو شـکـرخـنـده آسـتـین نفشانی
          هـر مـگـسـی طـوطیی شوند شکرخا
          لـعـبـت شـیـریـن اگـر تـرش نـنشیند
          مـدعـیـانـش طـمـع کـنـنـد بـه حـلوا
          مرد تماشای باغ حسن تو سعدیست
          دسـت فـرومـایـگـان بـرنـد بـه یـغما





موضوع: سعدی،

[ شنبه 15 فروردین 1394 ] [ 08:49 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سعدی

غزل ۲          
          ای نـــفـــس خــرم بــاد صــبــا
          از بـــر یــار آمــده‌ای مــرحــبــا

          قـافـلـه شـب چه شنیدی ز صبح
          مـرغ سـلـیـمـان چـه خبر از سبا

          بر سر خشمست هنوز آن حریف
          یــا ســخـنـی مـی‌رود انـدر رضـا

          از در صـلـح آمـده‌ای یـا خـلـاف
          بــا قــدم خــوف روم یــا رجـا

          بـار دگـر گـر به سر کوی دوست
          بـگـذری ای پـیـک نـسـیـم صبا

          گـو رمـقـی بـیش نماند از ضعیف
          چـنـد کـنـد صـورت بـی‌جـان بقا

          آن  همه دلداری و پیمان و عهد
          نـیـک نـکـردی کـه نـکردی وفا

          لــیــکـن اگـر دور وصـالـی بـود
          صــلــح فــرامـوش کـنـد مـاجـرا

          تـا بـه گـریبان نرسد دست مرگ
          دسـت ز دامـن نـکـنـیـمـت رهـا

          دوسـت نـبـاشد به حقیقت که او
          دوسـت فـرامـوش کـنـد در بـلـا

          خـسـتـگی اندر طلبت راحتست
          درد کــشــیــدن بــه امـیـد دوا

          سـر نـتـوانم که برآرم چو چنگ
          ور چـو دفـم پـوسـت بـدرد قـفا

          هـر سـحـر از عشق دمی می‌زنم
          روز دگــر مــی‌شــنــوم بـرمـلـا

          قـصـه دردم هـمـه عـالـم گرفت
          در کــه نــگــیــرد نــفـس آشـنـا

          گـر بـرسـد نـالـه سـعدی به کوه
          کــوه بــنــالــد بــه زبــان صــدا





موضوع: سعدی،

[ شنبه 15 فروردین 1394 ] [ 08:47 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]