تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب ص

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل شماره4

          صــبــا بـه لـطـف بـگـو آن غـزال رعـنـا را
          کـه سـر بـه کـوه و بـیابان تو داده‌ای ما را
          شـکـرفـروش کـه عـمـرش دراز بـاد چـرا
          تــفــقــدی نــکــنـد طـوطـی شـکـرخـا را
          غـرور حـسـنـت اجـازت مگر نداد ای گل
          کـه پـرسـشـی نـکـنـی عـنـدلـیـب شیدا را
          بـه خـلـق و لـطف توان کرد صید اهل نظر
          بــه بــنــد و دام نــگـیـرنـد مـرغ دانـا را
          نـدانـم از چـه سـبـب رنـگ آشـنایی نیست
          سـهـی قـدان سـیـه چـشـم مـاه سـیـمـا را
          چـو بـا حـبـیـب نـشـیـنـی و بـاده پـیـمـایـی
          بـــه یـــاد دار مـــحـــبــان بــادپــیــمــا را
          جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب
          کـه وضـع مـهـر و وفـا نـیـست روی زیبا را
          در آسـمـان نـه عـجـب گـر بـه گـفته حافظ
          سـرود زهـره بـه رقـص آورد مـسـیـحـا را





موضوع: غزلیات حافظ، ص،

[ پنجشنبه 1 خرداد 1393 ] [ 12:22 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شماره2

          صــلــاح کــار کــجــا و مــن خــراب کــجـا
          بـبـیـن تـفـاوت ره کـز کـجـاسـت تـا بـه کجا
          دلـم ز صـومـعـه بـگـرفـت و خـرقه سالوس
          کـجـاسـت دیـر مـغـان و شـراب نـاب کـجـا
          چـه نـسـبـت است به رندی صلاح و تقوا را
          ســمــاع وعــظ کــجــا نــغـمـه ربـاب کـجـا
          ز روی دوســت دل دشـمـنـان چـه دریـابـد
          چــراغ مــرده کــجــا شــمــع آفــتـاب کـجـا
          چـو کـحـل بـیـنـش مـا خاک آستان شماست
          کــجــا رویــم بــفـرمـا از ایـن جـنـاب کـجـا
          مـبـین به سیب زنخدان که چاه در راه است
          کـجـا هـمـی‌روی ای دل بـدیـن شـتـاب کجا
          بـشـد کـه یـاد خـوشـش بـاد روزگـار وصال
          خـود آن کـرشـمه کجا رفت و آن عتاب کجا
          قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
          قـرار چـیـسـت صـبوری کدام و خواب کجا





موضوع: غزلیات حافظ، ص،

[ پنجشنبه 1 خرداد 1393 ] [ 11:47 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

ص


صلاح جهان آن شب آمد پدید
که از مولد این صبح صادق دمید


صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را


صبایی می دمد نور خدایی
خدایی می شود فیض صبایی


صد نامه فرستادم وآن شاهِ سواران
پیکـی ندوانید و ســلامی نفـرسـتاد


صد بـار بدی کردی و دیدی ثمرش را
خوبی چه بدی داشت که یکبـار نکردی


صبحدم مرغ چمن با گل نو خاسته گفت
ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت
(پروین)


صبحدم باش که چون غنچه دلی بگشایی
شیوه تنگ غروبست گلو بفشردن


صحبت حور نخواهم که بود عین قصور
با خیالِ تو اگر با دگری پردازم


صف ها همه را قطار کردند همه
هی فحش به ما نثار کردند همه
شرمنده ی بی دانگی مورچه هام
از خانه ی ما فرار کردند همه


صبر است مرا چاره هجران تو لیکن
چون صبر توان کرد که مقدور نماندست





موضوع: شعر با حروف الفبا، ص،

[ سه شنبه 29 بهمن 1392 ] [ 02:21 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]