تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب احمد شاملو

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

ضیافت(احمد شاملو)

ضیافت         
حماسه‌ی جنگل‌های سیاهکل         
          
راوی         
اما         
  تنها         
     یکی خنجرِ کج بر سفره‌ی سور         
در دیسِ بزرگِ بَدَل‌ْچینی.         
          
          
میزبان         
سرورانِ من! سرورانِ من!         
                              جداً بی‌تعارف!         
          
          
راوی         
میهمانان را         
             غلامان         
                    از میناهای عتیق         
زهر در جام می‌کنند.         
          
لبخندِشان         
لاله و تزویر است.         
          
انعام را         
        به طلب         
                دامن فراز کرده‌اند         
که مرگِ بی‌دردسر         
                      تقدیم می‌کنند.         
          
مردگان را به رَف‌ها چیده‌اند         
زندگان را به یخدان‌ها.         
گِرد         
   بر سفره‌ی سور         
ما در چهره‌های بی‌خونِ هم‌کاسگان می‌نگریم:         
شگفتا!         
        ما         
          کیانیم؟ ــ         
نه بر رَف چیدگانیم کز مردگانیم         
نه از صندوقیانیم کز زندگانیم؛         
تنها         
   درگاهِ خونین و فرشِ خون‌آلوده شهادت می‌دهد         
که برهنه‌پای         
              بر جادّه‌یی از شمشیر گذشته‌ایم...         
          
          
مدعیان         
... که بر سفره فرودآیید؟         
زنان را به زردابه‌ی درد         
                          مُطَلاّ کرده‌اند!         
          
          
دلقک         
باغِ         
بی‌تندیسِ فرشتگان         
زیباییِ ناتمامی‌ست!         
                        خنده‌های ریشخندآمیز         
          
          
ولگرد         
[شتابان نزدیک و به همان سرعت دور می‌شود]         
گزمه‌ها قِدّیسانند         
گزمه‌ها قِدّیسانند         
گزمه‌ها قِدّیسانند         
گزمه‌ها قِدّـ         
          
قطع با صدای گلوله         
          
[سکوتِ ممتد.         
طبل و سنجِ عزاداران از خیلی دور.         
صدای قدم‌های عزاداران که به‌آهستگی در حرکتند، در زمینه‌ی خطبه‌ی مداح.         
صدای سنج و طبل گهگاه بسیار ضعیف شنیده می‌شود.]         
          
          
مداح         
[سنگین و حماسی]         
با طنینِ سرودی خوش بدرقه‌اش کنید         
که شیطان         
            فرشته‌ی برتر بود         
مجاور و همدم.         
هراس به خود نگذاشت         
گرچه بال‌هایش جاودانگی‌اش بود،         
فریاد کرد «نه»         
                 اگرچه می‌دانست         
                                      این         
غریوِ نومیدانه‌ی مرغی شکسته‌پَر است         
که سقوط می‌کند.         
          
شرمسارِ خود نبود و         
                        سرافکنده         
در پناهِ سردِ سایه‌ها نگذشت:         
راهش در آفتاب بود         
                       اگرچند می‌گُداخت         
و طعمِ خون و گُدازه‌ی مِس داشت؛         
و گردن افراشته،         
هرچند         
       آن که سر به گریبان درکشد         
از دشنامِ کبودِ دار         
                     ایمن است.         
          
          
راوی         
[با همان لحن]         
          
گفتندش:         
          «ــ چنان باشد         
              که آوازِ کَرَّک را انکار کنی         
              و زمزمه‌ی آبی را         
              که در رهایی         
              می‌سُراید.»         
          
          
ولگرد         
لیکن این خُردْنُمون         
حقیقتِ عظیمِ جهان است.         
و عظمتِ هر خورشید         
در مهجوری‌ چشم         
                     خُردی اختر می‌نماید،         
و ماه         
ناخنِ کاغذینِ کودکی         
                         که نخستین‌بار         
سکه‌یی‌ش به مشت اندر نهاده‌اند         
تا به مقراضش         
                بچینند.         
          
ماه         
ناخنِ کوچک         
و تک‌شاهیِ سیمینِ فریب! ــ         
اما آن کو بپذیرد         
خویشتن را انکار کرده است.         
          
این تاج نیست کز میانِ دو شیر برداری،         
بوسه بر کاکُلِ خورشید است         
                                   که جانت را می‌طلبد         
و خاکسترِ استخوانت         
شیربهای آن است.         
          
          
مداح         
زنان         
   عشق‌ها را آورده بودند،         
اندام‌هایشان         
از حرارتِ پذیرفتن و پروردن         
                              تب‌دار می‌نمود،         
طلب         
     از کمرگاه‌هاشان زبانه می‌کشید         
و غایت رهایی         
                بر عُریانی‌شان         
                                جامه‌ی عصمت بود.         
          
زنانِ عاشق         
[با خود در نوحه]         
          
ریشه         
     فروترین ریشه         
از دلِ خاک ندا داد:         
                     «ــ عطرِ دورترین غنچه         
                         می‌باید         
                         عسل شود!»         
          
          
مداح         
مادران         
      در طلبِ شما         
عشق‌های از یاد رفته را باز آفریده‌اند،         
که خونِ شما         
تجربه‌یی سربلند بوده است.         
          
          
مادران         
ریشه، فروترین ریشه         
از دلِ خاک         
نداد داد:         
        «ــ عطرِ دورترین غنچه         
            می‌باید عسل شود!»         
          
آه، فرزندان!         
فرزندانِ گرم و کوچکِ خاک         
                              ــ که بی‌گناه مرده‌اید         
                                تا غرفه‌های بهشت را         
                                بر والدانِ خویش         
                                در بگشایید! ــ         
          
ما آن غرفه را هم‌اکنون به چشم می‌بینیم         
بر زمین و، نه در سرابِ لرزانِ بهشتی فریبناک،         
با دیوارهای آهن و         
سایه‌های سنگ         
و در پناهِ درختانی         
                    سایه‌گستر         
که عطرِ گیاهی‌اش یادآورِ خونِ شماست         
که در ریشه‌های ایثاری عمیق         
                                   می‌گذرد.         
          
          
مداح         
مردان از راه‌کوره‌های سبز         
                              به زیر می‌آیند.         
عشق را چونان خزه‌یی         
                           که بر صخره         
                                         ناگزیر است         
بر پیکره‌های خویش می‌آرند         
و زخم را بر سینه‌هایشان.         
چشمانِشان عاطفه و نفرت است         
و دندان‌های اراده‌ی خندانِشان         
دشنه‌ی معلقِ ماه است         
در شبِ راهزن.         
از انبوهیِ عبوس         
به سیاهی         
            نقبی سرد می‌بُرند         
            (آن‌جا که آلش و اَفرا بیهوده رُسته است         
            و رُستن         
            وظیفه‌یی‌ست         
                            که خاک         
                                     خمیازه‌کشان انجام می‌دهد         
اگرچند آفتاب         
با تیغِ براقش         
              هر صبح         
بندِ نافِ گیاهی نورُسته را قطع می‌کند؛         
خود به روزگاری         
                 که شرف         
                           نُدرتی‌ست         
                                       بُهت‌انگیز         
که نه آسایشِ خفتگان         
که سکونِ مردگان را         
                         آشفته می‌کند.)         
          
          
خطیب         
خودشیفتگان، ای خودشیفتگان!         
قِدّیس وانمودن را         
                    چه لازم است         
که پُشت بر مغربِ روزی چنین سنگین‌گذر         
                                                  بنشینید         
و سر         
      در مجمرِ زرّینِ آفتاب         
                              بگذارید؟         
چه لازم است         
                چنان بنشینید         
                                 که آفتاب         
هاله بر گِردِ صورت‌هاتان شود؟         
که آن دشنه‌ی پنهان‌ْآشکار         
                                از پیش         
حجّت         
     به حَقّانیتِ این رسالتِ یزدانی         
                                        تمام کرده است!         
          
[دُهُلِ بزرگ که با ضربه‌های چهارتایی از خیلی دور به گوش می‌رسد ناگهان قطع می‌شود. سکوتِ سنگینِ ممتد.]         
          
          
راوی         
دُروج         
استوار نشسته است         
بر سکوی عظیمِ سنگ         
و از کنجِ دهانش         
تُف‌خنده‌ی رضایت         
                    بر چانه می‌دود.         
          
ایلچیان         
از دریا تا دریا، بر چارگوشه‌ی مُلک         
هر دری را به تفحّص می‌کوبند         
و جارچیان از پسِ ایشان بانگ بر می‌دارند:         
          
[از دور و نزدیک درهایی به‌شدت کوفته می‌شود]         
          
          
جارچی‌ها         
[در فواصل و با حجم‌های مختلف]         
«ــ باکرگانی         
    شایسته‌ی خداوندگار!         
    باکرگانی شایسته         
    شایسته‌ی خداوندگار!»         
          
          
دلقک         
[پنداری با خود]         
          
که باغِ عفونت         
میراثی گران است!         
          
باغِ عفونت         
باغِ عفونت         
باغِ عفونت...         
          
          
راوی         
امّا         
  رعشه‌افکن         
               پرسشی         
تنوره‌کشان         
            گِرد بر گِردِ تو         
                           از آفاق         
                                  برمی‌آید:         
شهادت داده‌اند         
که وسعتِ بی‌حدودِ زمان را         
در گردشِ چارهجاییِ‌ سال دریافته‌ای،         
شهادت داده‌ای         
که رازِ خدا را         
              در قالبِ آدمی به چشم دیده‌ای         
و تداوم را         
در عشق.         
          
          
مدعیان         
هنگامی که آفتاب         
                    در پولکِ پوکِ برف         
                                       هجّی می‌شود         
آیا بهار را         
از بوی تلخِ برگ‌های خشک         
                               که به گُلخن می‌سوزد         
تبسمی به لب خواهد گذشت؟         
          
          
دلقک         
نیشخندی         
            آری.         
گزمه‌ها قِدّیسانند!         
گزمه‌ها         
قِدّیسانند!         
          
          
مدعیان         
... و حقیقتِ مطلقِ جهان، اکنون         
به جز این دو چشمِ بداندیشِ خون‌چکان نیست ــ         
          
          
یک مدعی         
این دو چشمِ خیره         
                     بر این سر         
که از پسِ شیشه و سنگ         
                              دزدانه         
                                    تو را می‌پاید.         
          
          
دلقک         
می‌دانم!         
و به صداقتِ چشمانِ خویش اگر اعتماد می‌داشتم         
دیری از این پیش دانسته بودم         
که آنچه در پاکی آسمان نقش بسته است         
به جز تصویرِ دوردستِ من نیست.         
          
          
خطیب         
تو می‌باید خامُشی بگزینی         
به جز دروغ‌ات اگر پیامی         
                            نمی‌تواند بود،         
اما اگرت مجالِ آن هست         
                             که به آزادی         
                                          ناله‌یی کنی         
فریادی درافکن         
و جانت را به‌تمامی         
                      پشتوانه‌ی پرتابِ آن کن!         
          
بهارِ ۱۳۵۰         
©
www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو         





موضوع: احمد شاملو،

[ یکشنبه 20 مهر 1393 ] [ 02:16 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

مرثیه

((مرثی))         
برای نوروزعلی غنچه         
          
          
راه         
  در سکوتِ خشم         
                     به جلو خزید         
و در قلبِ هر رهگذر         
غنچه‌ی پژمرده‌یی شکفت:         
          
«ـ برادرهای یک بطن!         
    یک آفتابِ دیگر را         
    پیش از طلوعِ روزِ بزرگش         
    خاموش         
            کرده‌اند!»         
          
و لالای مادران         
بر گاه‌واره‌های جنبانِ افسانه         
                                 پَرپَر شد:         
          
«ـ ده سال شکفت و         
                          باغش باز         
                                     غنچه بود.         
          
پایش را         
         چون نهالی         
در باغ‌های آهنِ یک کُند         
                              کاشتند.         
          
مانندِ دانه‌یی         
به زندانِ گُل‌خانه‌یی         
قلبِ سُرخِ ستاره‌یی‌اش را         
                                   محبوس داشتند.         
و از غنچه‌ی او خورشیدی شکفت         
تا         
 طلوع نکرده         
               بخُسبد         
چرا که ستاره‌ی بنفشی طالع می‌شد         
از خورشیدِ هزاران هزار غنچه چُنُو.         
و سرودِ مادران را شنید         
که بر گهواره‌های جنبان         
                              دعا می‌خوانند         
و کودکان را بیدار می‌کنند         
تا به ستاره‌یی که طالع می‌شود         
و مزرعه‌ی بردگان را روشن می‌کند         
سلام         
      بگویند.         
و دعا و درود را شنید         
از مادران و از شیرخوارگان؛         
و ناشکفته         
            در جامه‌ی غنچه‌ی خود         
                                          غروب کرد         
تا خونِ آفتاب‌های قلبِ ده‌ساله‌اش         
ستاره‌ی ارغوانی را         
                          پُرنورتر کند.»         
          
          
□         
          
          
وقتی که نخستین بارانِ پاییز         
عطشِ زمینِ خاکستر را نوشید         
و پنجره‌ی بزرگِ آفتابِ ارغوانی         
                                  به مزرعه‌ی بردگان گشود         
تا آفتاب‌گردان‌های پیشرس به‌پا خیزند،         
          
برادرهای هم‌تصویر!         
برای یک آفتابِ دیگر         
پیش از طلوعِ روزِ بزرگش         
                            گریستیم.         
          
مهر ۱۳۳۰         
©
www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو         





موضوع: احمد شاملو، اشعار زیبا،

[ پنجشنبه 17 مهر 1393 ] [ 05:15 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

برای خون وماتیک(احمد شاملو)

((برای خون و ماتیک ))        
گر تو شاه دخترانی، من خدای شاعرانم         
مهدی حمیدی         
          
          
ـ «این بازوانِ اوست         
با داغ‌های بوسه‌ی بسیارها گناه‌اش         
وینک خلیجِ ژرفِ نگاهش         
کاندر کبودِ مردمکِ بی‌حیای آن         
فانوسِ صد تمنا ــ گُنگ و نگفتنی ــ         
با شعله‌ی لجاج و شکیبایی         
می‌سوزد.         
وین، چشمه‌سارِ جادویی‌ تشنگی‌فزاست         
این چشمه‌ی عطش         
                         که بر او هر دَم         
حرصِ تلاشِ گرمِ هم‌آغوشی         
تب‌خاله‌ها رسوایی         
می‌آورد به بار.         
          
شورِ هزار مستی‌ ناسیراب         
مهتاب‌های گرمِ شراب‌آلود         
آوازهای می‌زده‌ی بی‌رنگ         
با گونه‌های اوست،         
رقصِ هزار عشوه‌ی دردانگیز         
با ساق‌های زنده‌ی مرمرتراشِ او.         
          
گنجِ عظیمِ هستی و لذت را         
پنهان به زیرِ دامنِ خود دارد         
و اژدهای شرم را         
افسونِ اشتها و عطش         
از گنجِ بی‌دریغ‌اش می‌راند...»         
          
بگذار این‌چنین بشناسد مرد         
در روزگارِ ما         
آهنگ و رنگ را         
زیبایی و شُکوه و فریبندگی را         
زندگی را.         
حال آن‌که رنگ را         
در گونه‌های زردِ تو می‌باید جوید، برادرم!         
در گونه‌های زردِ تو         
                      وندر         
این شانه‌ی برهنه‌ی خون‌مُرده،         
از همچو خود ضعیفی         
مضرابِ تازیانه به تن خورده،         
بارِ گرانِ خفّتِ روحش را         
بر شانه‌های زخمِ تنش بُرده!         
حال آن‌که بی‌گمان         
در زخم‌های گرمِ بخارآلود         
سرخی شکفته‌تر به نظر می‌زند ز سُرخی لب‌ها         
و بر سفیدناکی این کاغذ         
رنگِ سیاهِ زندگی دردناکِ ما         
برجسته‌تر به چشمِ خدایان         
تصویر می‌شود...         
          
          
□         
          
          
هی!         
    شاعر!         
          هی!         
سُرخی، سُرخی‌ست:         
لب‌ها و زخم‌ها!         
لیکن لبانِ یارِ تو را خنده هر زمان         
دندان‌نما کند،         
زان پیش‌تر که بیند آن را         
چشمِ علیلِ تو         
چون «رشته‌یی ز لولوِ تر، بر گُلِ انار» ـ         
آید یکی جراحتِ خونین مرا به چشم         
کاندر میانِ آن         
پیداست استخوان؛         
زیرا که دوستانِ مرا         
زان پیش‌تر که هیتلر  ــ قصابِ«آوش ویتس»         
در کوره‌های مرگ بسوزاند،         
هم‌گامِ دیگرش         
بسیار شیشه‌ها         
از صَمغِ سُرخِ خونِ سیاهان         
سرشار کرده بود         
در هارلم و برانکس         
انبار کرده بود         
               کُنَد تا         
ماتیک از آن مهیا         
لابد برای یارِ تو، لب‌های یارِ تو!         
          
          
□         
          
          
بگذار عشقِ تو         
در شعرِ تو بگرید...         
          
بگذار دردِ من         
در شعرِ من بخندد...         
          
بگذار سُرخ خواهرِ همزادِ زخم‌ها و لبان باد!         
زیرا لبانِ سُرخ، سرانجام         
پوسیده خواهد آمد چون زخم‌هایِ سُرخ         
وین زخم‌های سُرخ، سرانجام         
افسرده خواهد آمد چونان لبانِ سُرخ؛         
وندر لجاجِ ظلمتِ این تابوت         
تابد به ناگزیر درخشان و تابناک         
چشمانِ زنده‌یی         
چون زُهره‌یی به تارکِ تاریکِ گرگ و میش         
چون گرم‌ْساز امیدی در نغمه‌های من!         
          
          
□         
          
          
بگذار عشقِ این‌سان         
مُردارْوار در دلِ تابوتِ شعرِ تو         
ـ تقلیدکارِ دلقکِ قاآنی ــ         
گندد هنوز و         
              باز         
خود را         
      تو لاف‌زن         
بی‌شرم‌تر خدای همه شاعران بدان!         
          
لیکن من (این حرام،         
این ظلم‌زاده، عمر به ظلمت نهاده،         
این بُرده از سیاهی و غم نام)         
بر پای تو فریب         
بی‌هیچ ادعا         
زنجیر می‌نهم!         
فرمان به پاره کردنِ این تومار می‌دهم!         
گوری ز شعرِ خویش         
                        کندن خواهم         
وین مسخره‌خدا را         
                      با سر         
                            درونِ آن         
                                    فکندن خواهم         
و ریخت خواهمش به سر         
خاکسترِ سیاهِ فراموشی...         
          
          
□         
          
          
بگذار شعرِ ما و تو         
                     باشد         
تصویرکارِ چهره‌ی پایان‌پذیرها:         
تصویرکارِ سُرخی‌ لب‌های دختران         
تصویرکارِ سُرخی‌ زخمِ برادران!         
و نیز شعرِ من         
یک‌بار لااقل         
تصویرکارِ واقعی چهره‌ی شما         
دلقکان         
دریوزه‌گان         
«شاعران!»         
          
۱۳۲۹         
©
www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو         





موضوع: احمد شاملو، اشعار زیبا،

[ پنجشنبه 17 مهر 1393 ] [ 05:13 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

مرغ دریا

((مرغ دریا))        
خوابید آفتاب و جهان خوابید         
از برجِ فار، مرغکِ دریا، باز         
چون مادری به مرگِ پسر، نالید.         
          
گرید به زیرِ چادرِ شب، خسته         
دریا به مرگِ بختِ من، آهسته.         
          
□         
          
سر کرده باد سرد، شب آرام است.         
از تیره آب ـ در افقِ تاریک ـ         
با قارقارِ وحشی اردک‌ها         
آهنگِ شب به گوشِ من آید؛ لیک         
در ظلمتِ عبوسِ لطیفِ شب         
من در پیِ نوای  گُمی هستم.         
زین‌رو، به ساحلی که غم‌افزای است         
از نغمه‌های دیگر سرمستم.         
          
□         
          
می‌گیرَدَم ز زمزمه‌ی  تو، دل.         
دریا! خموش باش دگر!         
                             دریا،         
با نوحه‌های زیرِ لبی، امشب         
خون می‌کنی مرا به جگر...         
                                دریا!         
خاموش باش! من ز تو بیزارم         
وز آه‌های سردِ شبانگاهت         
وز حمله‌های موجِ کف‌آلودت         
وز موج‌های تیره‌ی جانکاهت...         
          
          
□         
          
          
ای دیده‌ی دریده‌ی سبزِ سرد!         
شب‌های مه‌گرفته‌ی دم‌کرده،         
ارواحِ دورمانده‌ی مغروقین         
با جثه‌ی کبودِ ورم‌ کرده         
بر سطحِ موج‌دارِ تو می‌رقصند...         
          
با ناله‌های مرغِ حزینِ شب         
این رقصِ مرگ، وحشی و جان‌فرساست         
از لرزه‌های خسته‌ی این ارواح         
عصیان و سرکشی و غضب پیداست.         
          
ناشادمان به‌ شادی محکومند.         
بیزار و بی‌اراده و رُخ ‌درهم         
یکریز می‌کشند ز دل فریاد         
یکریز می‌زنند دو کف بر هم:         
          
لیکن ز چشم، نفرتشان پیداست         
از نغمه‌هایشان غم و کین ریزد         
رقص و نشاطشان همه در خاطر         
جای طرب عذاب برانگیزد.         
          
با چهره‌های گریان می‌خندند،         
وین خنده‌های شکلک نابینا         
بر چهره‌های ماتم‌شان نقش است         
چون چهره‌ی جذامی، وحشت‌زا.         
          
خندند مسخ‌گشته و گیج و منگ،         
مانندِ مادری که به امرِ خان         
بر نعشِ چاک‌چاکِ پسر خندد         
ساید ولی به دندان‌ها، دندان!         
          
          
□         
          
          
خاموش باش، مرغکِ دریایی!         
بگذار در سکوت بماند شب         
بگذار در سکوت بمیرد شب         
بگذار در سکوت سرآید شب.         
          
بگذار در سکوت به گوش آید         
در نورِ رنگ‌رفته و سردِ ماه         
فریادهای ذلّه‌ی محبوسان         
از محبسِ سیاه...         
          
          
□         
          
          
خاموش باش، مرغ! دمی بگذار         
امواجِ سرگران ‌شده بر آب،         
کاین خفتگان مُرده، مگر روزی         
فریادِشان برآورد از خواب.         
          
          
□         
          
          
خاموش باش، مرغکِ دریایی!         
بگذار در سکوت بماند شب         
بگذار در سکوت بجنبد موج         
شاید که در سکوت سرآید تب!         
          
          
□         
          
          
خاموش شو، خموش! که در ظلمت         
اجساد رفته‌رفته به جان آیند         
وندر سکوتِ مدهشِ زشتِ شوم         
کم‌کم ز رنج‌ها به زبان آیند.         
          
بگذار تا ز نورِ سیاهِ شب         
شمشیرهای آخته ندرخشد.         
خاموش شو! که در دلِ خاموشی         
آوازشان سرور به دل بخشد.         
          
خاموش باش، مرغکِ دریایی!         
بگذار در سکوت بجنبد مرگ...         
۲۱ شهریور ۱۳۲۷         
©
www.shamlou.org   سایت رسمی احمد شاملو         





موضوع: احمد شاملو، اشعار زیبا،

[ پنجشنبه 17 مهر 1393 ] [ 05:11 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل شماره28

غزل شمارهٔ ۲۸         
          بـه جـان خـواجـه و حق قدیم و عهد درست
          کـه مـونـس دم صـبـحم دعای دولت توست
          سـرشـک مـن کـه ز طـوفـان نـوح دسـت برد
          ز لـوح سـیـنـه نـیـارسـت نـقـش مهر تو شست
          بـکـن مـعـامـلـه‌ای ویـن دل شـکـسـتـه بـخر
          کـه بـا شـکـسـتگی ارزد به صد هزار درست
          زبــان مـور بـه آصـف دراز گـشـت و رواسـت
          کـه خـواجـه خـاتـم جم یاوه کرد و بازنجست
          دلـا طـمـع مـبـر از لـطـف بـی‌نـهـایـت دوسـت
          چـو لـاف عشق زدی سر بباز چابک و چست
          بـه صـدق کـوش کـه خـورشید زاید از نفست
          کـه از دروغ سـیـه روی گـشـت صـبح نخست
          شدم ز دست تو شیدای کوه و دشت و هنوز
          نـمـی‌کـنـی بـه تـرحـم نـطـاق سـلـسـله سست
          مــرنــج حــافــظ و از دلـبـران حـفـاظ مـجـوی
          گـنـاه بـاغ چـه بـاشـد چـو ایـن گـیـاه نـرست





موضوع: احمد شاملو، اشعار زیبا،

[ جمعه 11 مهر 1393 ] [ 10:22 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]