تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب اقبال لاهوری

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

در بیان اینکه خودی از سؤال ضعیف میگردد (اقبال لاهوری)

در بیان اینکه خودی از سؤال ضعیف میگردد       
   
          ای فــراهــم کــرده از شــیــران خــراج
          گــشــتــه ئــی روبــه مـزاج از احـتـیـاج
          خــســتــگـی هـای تـو از نـاداری اسـت
          اصــل درد تــو هــمــیـن بـیـمـاری اسـت
          مــی ربــایــد رفــعــت از فــکــر بـلـنـد
          مــی کــشــد شــمــع خــیــال ارجــمــنـد
          از خــم هــســتــی مــی گــلــفــام گـیـر
          نــقــد خــود از کــیــســه ی ایـام گـیـر
          خـــود فــرود آ از شــتــر مــثــل عــمــر
          الـــحـــذر از مـــنـــت غـــیـــر الـــحــذر
          تـــابـــکـــی دریــوزهٔ مــنــصــب کــنــی
          صــورت طــفــلــان ز نــی مــرکـب کـنـی
          فــطــرتــی کــو بــر فــلــک بــنـدد نـظـر
          پـــســت مــی گــردد ز احــســان دگــر
          از ســؤال ، افــلــاس گــردد خــوار تــر
          از گـــدائـــی گـــدیـــه گـــر نـــادار تــر
          از ســـؤال آشـــفـــتــه اجــزای خــودی
          بــی تــجــلــی نــخــل ســیــنــای خـودی
          مـشـت خـاک خـویـش را از هـم مـپاش
          مــثــل مــه رزق خــود از پـهـلـو تـراش
          گـرچـه بـاشـی تـنـگ روز و تـنـگ بـخت
          در ره ســیــل بــلــا افــکــنــده رخــت
          رزق خــویــش از نــعـمـت دیـگـر مـجـو
          مــوج آب از چــشــمــه ی خــاور مــجــو
          تــا نــبــاشــی پــیـش پـیـغـمـبـر خـجـل
          روز فــردائــی کــه بــاشـد جـان گـسـل
          مـــاه را روزی رســـد از خـــوان مــهــر
          داغ بـــر دل دارد از احـــســان مــهــر
          هـمـت از حـق خـواه و بـا گـردون سـتیز
          آبــــروی مــــلــــت بـــیـــضـــا مـــریـــز
          آنــکـه خـاشـاک بـتـان از کـعـبـه رفـت
          مــرد کـاسـب را «حـبـیـب الـلـه» گـفـت
          وای بـــر مــنــت پــذیــر خــوان غــیــر
          گـردنـش خـم گـشـتـه ی احـسـان غـیر
          خـویـش را از بـرق لـطـف غـیـر سـوخت
          بــا پــشـیـزی مـایـه ی غـیـرت فـروخـت
          ای خــنــک آن تــشــنـه کـانـدر آفـتـاب
          مــی نــخــواهـد از خـضـر یـک جـام آب
          تــر جــبــیــن از خـجـلـت سـائـل نـشـد
          شــکـل آدم مـانـد و مـشـت گـل نـشـد
          زیـــر گـــردون آن جـــوان ارجـــمــنــد
          مــی رود مــثــل صــنــوبــر ســر بــلـنـد
          در تــهــی دســتــی شــود خــود دار تـر
          بــخــت او خــوابــیــده ، او بــیــدار تــر
          قــلــزم زنــبــیــل ســیــل آتــش اسـت
          گر ز دست خود رسد شبنم ، خوشست
          چــون حــبـاب از غـیـرت مـردانـه بـاش
          هـم بـه بـحـر انـدر نـگـون پـیـمـانه باش





موضوع: اقبال لاهوری،

[ یکشنبه 18 آبان 1393 ] [ 01:49 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

در بیان اینکه خودی از عشق و محبت استحکام می پذیرد(اقبال لاهوری)

در بیان اینکه خودی از عشق و محبت استحکام می پذیرد          
          نـقـطـهٔ نـوری کـه نـام او خودی است
          زیــر خــاک مــا شــرار زنـدگـی اسـت
          از مــحــبــت مــی شــود پــایــنــده تـر
          زنــده تــر ســوزنــده تــر تــابـنـده تـر
          از مـــحـــبــت اشــتــعــال جــوهــرش
          ارتـــقـــای مـــمــکــنــات مــضــمــرش
          فــطــرت او آتــش انــدوزد ز عــشـق
          عــالــم افــروزی بــیـامـوزد ز عـشـق
          عـشـق را از تـیـغ و خـنجر باک نیست
          اصل  عشق از آب و باد و خاک نیست
          در جهان هم صلح و هم پیکار عشق
          آب حــیــوان تـیـغ جـوهـر دار عـشـق
          از نــگــاه عــشــق خــارا شــق شــود
          عــشــق حـق آخـر سـراپـا حـق شـود
          عــاشــقــی آمــوز و مــحــبـوبـی طـلـب
          چــشــم نــوحـی قـلـب ایـوبـی طـلـب
          کــیــمــیــا پـیـدا کـن از مـشـت گـلـی
          بـــوســـه زن بـــر آســتــان کــامــلــی
          شـمـع خـود را هـمـچـو رومـی بـر فروز
          روم را در آتــــش تـــبـــریـــز ســـوز
          هــســت مـعـشـوقـی نـهـان انـدر دلـت
          چــشــم اگــر داری بــیــا بـنـمـایـمـت
          عــاشــقــان او ز خــوبــان خــوب تــر
          خــوشــتــر و زیــبــاتــر و مـحـبـوب تـر
          دل ز عـــشـــق او تــوانــا مــی شــود
          خـــاک هــمــدوش ثــریــا مــی شــود
          خـاک نـجـد از فـیـض او چـالـاک شـد
          آمــد انــدر وجــد و بــر افــلـاک شـد
          در دل مـسـلـم مـقـام مـصـطفی است
          آبــروی مــا ز نــام مــصــطــفـی اسـت
          طــور مــوجــی از غــبــار خــانــه اش
          کــعـبـه را بـیـت الـحـرم کـاشـانـه اش
          کـــمـــتـــر از آنـــی ز اوقـــاتــش ابــد
          کـــاســـب افـــزایــش از ذاتــش ابــد
          بـــوریــا مــمــنــون خــواب راحــتــش
          تـــاج کـــســـری زیـــر پــای امــتــش
          در شــبــســتــان حـرا خـلـوت گـزیـد
          قــوم و آئــیــن و حــکــومــت آفـریـد
          مـانـد شـبـهـا چـشـم او مـحـروم نـوم
          تـا بـه تـخـت خـسـروی خـوابـیده قوم
          وقــت هــیــجــا تــیــغ او آهــن گـداز
          دیـــده ی او اشــکــبــار انــدر نــمــاز
          در دعـــای نــصــرت آمــیــن تــیــغ او
          قــاطــع نــســل ســلــاطــیــن تـیـغ او
          در جـــهـــان آئـــیــن نــو آغــاز کــرد
          مــســنــد اقــوام پــیـشـیـن در نـورد
          از کــلــیــد دیــن در دنــیــا گــشــاد
          هــمــچــو او بــطــن ام گــیــتـی نـزاد
          در نــگــاه او یــکــی بــالــا و پــسـت
          بـا غـلام خویش بر یک خوان نشست
          در مــصـافـی پـیـش آن گـردون سـریـر
          دخـــتـــر ســـردار طــی آمــد اســیــر
          پــای در زنـجـیـر و هـم بـی پـرده بـود
          گـردن از شـرم و حـیـا خم کرده بود
          دخـتـرک را چـون نـبـی بـی پـرده دیـد
          چــادر خــود پــیـش روی او کـشـیـد
          مـا از آن خـاتـون طـی عـریـان تـریـم
          پــیــش اقــوام جــهـان بـی چـادریـم
          روز مـــحــشــر اعــتــبــار مــاســت او
          در جــهــان هـم پـرده دار مـاسـت او
          لــطــف و قــهــر او ســراپــا رحــمــتـی
          آن بــیــاران ایــن بــاعــدا رحــمــتــی
          آن کــه بــر اعــدا در رحــمـت گـشـاد
          مــکــه را پــیـغـام «لـاتـثـریـب» داد
          مــا کــه از قــیــد وطـن بـیـگـانـه ایـم
          چـون نـگـه نـور دو چـشمیم و یکیم
          از حــجــاز و چــیــن و ایــرانــیـم مـا
          شــبــنــم یــک صـبـح خـنـدانـیـم مـا
          مــسـت چـشـم سـاقـی بـطـحـاسـتـیـم
          در جــهـان مـثـل مـی و مـیـنـاسـتـیـم
          امــتــیــازات نــسـب را پـاک سـوخـت
          آتـش او ایـن خـس و خـاشاک سوخت
          چـون گـل صـد بـرگ مـا را بو یکیست
          اوسـت جـان ایـن نـظام و او یکیست
          ســـر مـــکـــنـــون دل او مــا بــدیــم
          نــعــرهٔ بــی بـاکـانـه زد افـشـا شـدیـم
          شــور عــشـقـش در نـی خـامـوش مـن
          مــی تـپـد صـد نـغـمـه در آغـوش مـن
          مـن چـه گـویـم از تولایش که چیست
          خـشـک چـوبـی در فـراق او گـریـست
          هــســتــی مــســلــم تــجــلــی گــاه او
          طــــور هــــا بــــالــــد ز گــــرد راه او
          پـــیـــکــرم را آفــریــد آئــیــنــه اش
          صــبــح مــن از آفــتــاب ســیــنــه اش
          در تـــپـــیـــد دمـــبـــدم آرام مـــن
          گــرم تــر از صـبـح مـحـشـر شـام مـن
          ابـــر آذار اســـت و مــن بــســتــان او
          تـــاک مـــن نـــمـــنـــاک از بـــاران او
          چــشــم در کــشـت مـحـبـت کـاشـتـم
          از تـــمــاشــا حــاصــلــی بــرداشــتــم
          خـاک یـثـرب از دو عـالم خوشتر است
          ای خـنـک شـهـری کـه آنـجا دلبر است
          کــشــتــه ی انــداز مــلــا جــامــیــم
          نــظــم و نــثــر او عــلــاج خــامــیـم
          شــعــر لــبــریـز مـعـانـی گـفـتـه اسـت
          در ثـنـای خـواجـه گـوهـر سـفته است
          «نـسـخـهٔ کـونـیـن را دیـبـاچـه اوسـت
          جـمـلـه عالم بندگان و خواجه اوست»
          کـیـفـیـت هـا خـیـزد از صـبـهای عشق
          هـسـت هـم تـقـلـیـد از اسـمـای عشق
          کــامــل بــســطــام در تــقـلـیـد فـرد
          اجــتــنــاب از خـوردن خـربـوزه کـرد
          عـاشـقـی؟ مـحـکـم شـو از تـقـلـید یار
          تــا کــمــنــد تـو شـود یـزدان شـکـار
          انـــدکــی انــدر حــرای دل نــشــیــن
          ترک  خود کن سوی حق هجرت گزین
          محکم  از حق شو سوی خود گام زن
          لــات و عــزای هــوس را ســر شـکـن
          لـشـکـری پـیـدا کـن از سـلطان عشق
          جــلـوه گـر شـو بـر سـر فـاران عـشـق
          تـــا خـــدای کـــعــبــه بــنــوازد تــرا
          شـــرح «انـــی جـــاعــل» ســازد تــرا





موضوع: اقبال لاهوری،

[ یکشنبه 18 آبان 1393 ] [ 01:37 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

دربیان اینکه حیات خودی از تخلیق و تولید مقاصد است (اقبال لاهوری)

دربیان اینکه حیات خودی از تخلیق و تولید مقاصد است       

   
          زنـــدگـــانـــی را بــقــا از مــدعــا ســت
          کـــاروانـــش را درا از مـــدعـــا ســـت
          زنـدگـی در جـسـتـجـو پـوشـیـده اسـت
          اصـــل او در رزو پـــوشـــیـــده اســـت
          رزو را در دل خــــــــود زنــــــــده دار
          تــا نــگــردد مــشــت خــاک تــو مــزار
          رزو جـــان جـــهـــان رنــگ و بــوســت
          فـــطـــرت هـــر شــی امــیــن رزو ســت
          از تـــمـــنــا رقــص دل در ســیــنــه هــا
          ســـیـــنـــه هــا از تــاب او ئــیــنــه هــا
          طـــاقـــت پـــرواز بـــخـــشــد خــاک را
          خـــضـــر بـــاشـــد مـــوســـی ادراک را
          دل ز ســــوز آرزو گــــیــــرد حـــیـــات
          غــیــر حـق مـیـرد چـو او گـیـرد حـیـات
          چــون ز تــخــلــیــق تــمــنــا بــاز مــانـد
          شـهـپـرش بـشـکـسـت و از پـرواز مـانـد
          آرزو هـــــنــــگــــامــــه آرای خــــودی
          مـــوج بـــیـــتـــابــی ز دریــای خــودی
          آرزو صـــیـــد مـــقـــاصـــد را کــمــنــد
          دفـــتـــر افـــعـــال را شـــیـــرازه بــنــد
          زنـــده را نـــفـــی تـــمـــنــا مــرده کــرد
          شـعـلـه را نـقـصـان سـوز افـسـرده کـرد
          چـــیـــســـت اصــل دیــدهٔ بــیــدار مــا
          بــــســـت صـــورت لـــذت دیـــدار مـــا
          کــبــک پــا از شــوخــئ رفــتــار یـافـت
          بــلــبــل از ســعــی نــوا مــنـقـار یـافـت
          نـــی بـــرون از نــیــســتــان آبــاد شــد
          نــــغــــمــــه از زنــــدان او آزاد شــــد
          عـقـل ندرت کوش و گردون تاز چیست
          هـیـچ مـیـدانـی کـه ایـن اعـجاز چیست
          زنـــدگــی ســرمــایــه دار از آرزوســت
          عــقــل از زائــیــدگــان بــطــن اوســت
          چــیـسـت نـظـم قـوم و آئـیـن و رسـوم
          چــیــســت راز تــازگــیــهــای عــلــوم
          آرزوئـــی کــو بــزور خــود شــکــســت
          سـر ز دل بـیـرون زد و صـورت به بست
          دست و دندان و دماغ و چشم و گوش
          فـکـر و تـخـیـیـل و شـعور و یاد و هوش
          زنـدگـی مـرکـب چـو در جـنـگـاه باخت
          بـهـر حـفـظ خـویـش ایـن آلـات سـاخت
          آگـهـی از عـلـم و فـن مـقـصـود نـیست
          غـنـچـه و گـل از چـمـن مـقـصـود نیست
          عــلـم از سـامـان حـفـظ زنـدگـی اسـت
          عـلـم از اسـبـاب تـقـویـم خـودی اسـت
          عــلــم و فـن از پـیـش خـیـزان حـیـات
          عــلــم و فــن از خــانــه زادان حـیـات
          ای از راز زنــدگــی بــیــگــانــه ، خـیـز
          از شــراب مــقــصــدی مــســتـانـه خـیـز
          مــقــصــد مــثــل ســحــر تــابــنــده ئـی
          مــــاســــوی را آتـــش ســـوزنـــده ئـــی
          مـــقـــصـــدی از آســـمـــان بــالــاتــری
          دلـــربـــائـــی دلـــســـتـــانـــی دلــبــری
          بـــاطـــل دیـــریـــنــه را غــارتــگــری
          فــتــنــه در جــیــبــی ســراپـا مـحـشـری
          مــا ز تــخــلــیــق مــقــاصــد زنــده ایــم
          از شــــعــــاع آرزو تــــابــــنــــده ایـــم





موضوع: اقبال لاهوری،

[ یکشنبه 18 آبان 1393 ] [ 01:31 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

در بیان اینکه اصل نظام عالم از خودی است و تسلسل حیات تعینات وجود بر استحکام خودی انحصاردارد(اقبال لاهوری)

در بیان اینکه اصل نظام عالم از خودی است و تسلسل حیات تعینات وجود بر استحکام خودی انحصاردارد          
          پــیــکــر هـسـتـی ز آثـار خـودی اسـت
          هـر چـه مـی بـینی ز اسرار خودی است
          خـویـشـتـن را چـون خودی بیدار کرد
          آشــــکـــارا عـــالـــم پـــنـــدار کـــرد
          صــد جــهــان پــوشـیـده انـدر ذات او
          غـــیـــر او پـــیــداســت از اثــبــات او
          در جـهـان تـخـم خـصـومـت کاشته‌ست
          خـویـشـتـن را غـیـر خـود پنداشته‌ست
          ســـازد از خـــود پــیــکــر اغــیــار را
          تــــا فــــزایــــد لـــذت پـــیـــکـــار را
          مــیــکــشــد از قــوت بـازوی خـویـش
          تــا شــود آگــاه از نــیــروی خــویــش
          خــود فــریــبــی هـای او عـیـن حـیـات
          هـمـچـو گـل از خـون وضـو عین حیات
          بـهـر یـک گـل خـون صـد گـلـشـن کند
          از پــی یــک نــغـمـه صـد شـیـون کـنـد
          یـک فـلـک را صـد هـلـال آورده اسـت
          بــهــر حــرفــی صـد مـقـال آورده اسـت
          عـذر ایـن اسـراف و ایـن سـنـگین دلی
          خــلــق و تــکــمــیـل جـمـال مـعـنـوی
          حــسـن شـیـریـن عـذر درد کـوهـکـن
          نـــافـــه‌ای عــذر صــد آهــوی خــتــن
          ســوز پــیــهــم قــســمــت پـروانـه هـا
          شـــمـــع عــذر مــحــنــت پــروانــه هــا
          خــامــه ی او نـقـش صـد امـروز بـسـت
          تــا بــیــارد صــبــح فــردائــی بــدسـت
          شـعـلـه هـای او صـد ابـراهـیم سوخت
          تــا چــراغ یــک مــحــمـد بـر فـروخـت
          مـــی شــود از بــهــر اغــراض عــمــل
          عــامــل و مـعـمـول و اسـبـاب و عـلـل
          خـیـزد ، انـگـیـزد ، پـرد ، تـابـد ، رمد
          سـوزد ، افـروزد ، کـشـد ، میرد ، دمد
          وســـعـــت ایـــام جـــولـــانـــگــاه او
          آســــمــــان مــــوجــــی ز گـــرد راه او
          گــل بــه جــیــب فـاق از گـلـکـاریـش
          شــب ز خــوابــش ، روز از بـیـداریـش
          شـعـلـه ی خـود در شـرر تـقسیم کرد
          جــز پــرسـتـی عـقـل را تـعـلـیـم کـرد
          خــود شــکـن گـردیـد و اجـزا آفـریـد
          انـــدکـــی شــفــت و صــحــرا آفــریــد
          بـــاز از شـــفـــتـــگـــی بـــیـــزار شــد
          وز بــهــم پــیــوسـتـگـی کـهـسـار شـد
          وانـمـودن خویش را خوی خودی است
          خـفـتـه در هـر ذره نیروی خودی است
          قـــوت خـــامــوش و بــیــتــاب عــمــل
          از عـــمــل پــابــنــد اســبــاب عــمــل
          چـون حـیات عالم از زور خودی است
          پــس بــقــدر اسـتـواری زنـدگـی اسـت
          قـطـره چـون حـرف خـودی ازبـر کـنـد
          هــســتــنــی بــی مــایـه را گـوهـر کـنـد
          بـاده از ضـعـف خـودی بـی پـیکر است
          پــیــکــرش مـنـت پـذیـر سـاغـر اسـت
          گــرچـه پـیـکـر مـی پـذیـرد جـام مـی
          گــردش از مــا وام گــیــرد جــام مـی
          کــوه چـون از خـود رود صـحـرا شـود
          شــکــوه ســنــج جــوشـش دریـا شـود
          مــوج تــا مــوج اســت در غـوش بـحـر
          مــی کــنــد خــود را سـوار دوش بـحـر
          حـلـقـه ئـی زد نـور تـا گـردیـد چـشـم
          از تــلـاش جـلـوه هـا جـنـبـیـد چـشـم
          سـبـزه چـون تاب دمید از خویش یافت
          هـمـت او سـیـنـه ی گـلـشـن شـکـافـت
          شـمـع هـم خـود را بـخـود زنـجـیـر کـرد
          خــویــش را از ذره هــا تــعـمـیـر کـرد
          خـود گـدازی پـیشه کرد از خود رمید
          هم چو اشک خر ز چشم خود چکید
          گــر بـفـطـرت پـخـتـه تـر بـودی نـگـیـن
          از جــراحــت هــا بــیــاسـودی نـگـیـن
          مــی شــود ســرمــایــه دار نــام غـیـر
          دوش او مـــجـــروح بـــار نـــام غــیــر
          چـون زمـین بر هستی خود محکم است
          مــاه پــابــنــد طــواف پــیــهــم اســت
          هـسـتـی مـهـر از زمـیـن مـحکم تر است
          پـس زمـیـن مـسحور چشم خاور است
          جــنــبـش از مـژگـان بـرد شـان چـنـار
          مــایــه دار از ســطــوت او کــوهــسـار
          تـــار و پــود کــســوت او آتــش اســت
          اصــل او یـک دانـهٔ گـردن کـش اسـت
          چـون خـودی آرد به هم نیروی زیست
          مـی‌گـشـایـد قـلـزمـی از جـوی زیـسـت





موضوع: اقبال لاهوری،

[ یکشنبه 18 آبان 1393 ] [ 01:29 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

تمهید(اقبال لاهوری)

تمهید          
          نیست در خشک و تر بیشهٔ من کوتاهی
          چـوب هـر نـخـل کـه مـنبر نشود دارکنم
نـــــظـــــیـــــری نـــــیـــــشــــابــــوری          
          راه شــب چــون مــهــر عــالــمـتـاب زد
          گــــریــــهٔ مـــن بـــر رخ گـــل ، آب زد
          اشک  من از چشم نرگس خواب شست
          ســبــزه از هــنـگـامـه ام بـیـدار رسـت
          بــــاغـــبـــان زور کـــلـــامـــم آزمـــود
          مــصــرعـی کـاریـد و شـمـشـیـری درود
          در چــمــن جـز دانـهٔ اشـکـم نـکـشـت
          تـــار افـــغــانــم بــه پــود بــاغ رشــت
          ذره ام مـــهــر مــنــیــر آن مــن اســت
          صــد ســحــر انـدر گـریـبـان مـن اسـت
          خـاک مـن روشـن تر از جام جم است
          مـــحــرم از نــازادهــای عــالــم اســت
          فــکــرم ن هــو ســر فــتــراک بــســت
          کــو هـنـوز از نـیـسـتـی بـیـرون نـجـسـت
          ســبــزه نــاروئــیــده زیــب گــلــشــنـم
          گــل بــشــاخ انــدر نــهــان در دامـنـم
          مـــحــفــل رامــشــگــری بــرهــم زدم
          زخــــمـــه بـــر تـــار رگ عـــالـــم زدم
          بــســکـه عـود فـطـرتـم نـادر نـوا سـت
          هـم نـشـیـن از نـغـمـه ام نـا آشـنـا ست
          در جــهــان خــورشــیـد نـوزائـیـده ام
          رســـم و ئـــیـــن فـــلــک نــادیــده ام
          رم نــدیــده انــجــم از تــابــم هــنــوز
          هــســت نــا آشــفــتــه سـیـمـابـم هـنـوز
          بــحــر از رقــص ضــیــایــم بــی نـصـیـب
          کــوه از رنــگ حــنــایــم بــی نــصــیـب
          خـوگـر مـن نـیـسـت چشم هست و بود
          لــرزه بــر تــن خــیــزم از بــیـم نـمـود
          بـامـم از خـاور رسـیـد و شـب شـکست
          شــبــنــم نــو بــرگــل عــالـم نـشـسـت
          انــتــظــار صــبــح خــیـزان مـی کـشـم
          ای خـــوشـــا زرتـــشــتــیــان آتــشــم
          نــغــمــه ام ، از زخـمـه بـی پـرواسـتـم
          مـــن نـــوای شـــاعـــر فـــرداســـتـــم
          عــصــر مــن دانــنــدهٔ اســرار نــیـسـت
          یــوســف مــن بــهـر ایـن بـازار نـیـسـت
          نـــاامـــیـــد اســـتــم ز یــاران قــدیــم
          طــور مــن ســوزد کـه مـی آیـد کـلـیـم
          قــلـزم یـاران چـو شـبـنـم بـی خـروش
          شــبــنـم مـن مـثـل یـم طـوفـان بـدوش
          نــغـمـه ی مـن از جـهـان دیـگـر اسـت
          ایــن جــرس را کــاروان دیــگـر اسـت
          ای بــسـا شـاعـر کـه بـعـد از مـرگ زاد
          چـشـم خـود بـر بست و چشم ما گشاد
          رخــت بـاز از نـیـسـتـی بـیـرون کـشـیـد
          چــون گـل از خـاک مـزار خـود دمـیـد
          کـاروان هـا گـرچـه زیـن صـحرا گذشت
          مــثــل گـام نـاقـه کـم غـوغـا گـذشـت
          عــاشــقــم ، فـریـاد ، ایـمـان مـن اسـت
          شـور حـشـر از پـیـش خـیـزان من است
          نــغــمــه ام ز انــدازهٔ تـار اسـت بـیـش
          مـن نـتـرسـم از شـکـسـت عود خویش
          قــطــره از ســیــلـاب مـن بـیـگـانـه بـه
          قــــلـــزم از شـــوب او دیـــوانـــه بـــه
          در نــمــی گــنــجــد بــجــو عــمـان مـن
          بـــحـــرهـــا بـــایــد پــی طــوفــان مــن
          غــنــچـه کـز بـالـیـدگـی گـلـشـن نـشـد
          در خــــور ابـــر بـــهـــار مـــن نـــشـــد
          بــرقــهـا خـوابـیـده در جـان مـن اسـت
          کــوه و صـحـرا بـاب جـولـان مـن اسـت
          پــنــجـه کـن بـا بـحـرم ار صـحـراسـتـی
          بــرق مــن در گــیــر اگــر ســیـنـاسـتـی
          چــشــمــهٔ حــیــوان بــراتـم کـرده انـد
          مـــحـــرم راز حـــیـــاتـــم کـــرده انــد
          ذره از ســـوز نـــوایـــم زنـــده گــشــت
          پــر گــشــود و کـرمـک تـابـنـده گـشـت
          هـیـچکس ، رازی که من گویم ، نگفت
          هــمــچـو فـکـر مـن در مـعـنـی نـسـفـت
          ســر عــیــش جــاودان خــواهــی بــیـا
          هـم زمـیـن ، هـم آسـمـان خـواهـی بـیـا
          پــیــر گـردون بـامـن ایـن اسـرار گـفـت
          از نــدیــمــان رازهــا نــتــوان نــهــفــت
          ســاقــیــا بــرخـیـز و مـی در جـام کـن
          مــــحــــو از دل کــــاوش ایــــام کــــن
          شـعـلـه ی بـی کـه اصـلـش زمـزم است
          گـر گـدا بـاشـد پـرسـتـارش جـم اسـت
          مــی کــنــد انــدیــشــه را هــشـیـار تـر
          دیــــده ی بــــیــــدار را بـــیـــدار تـــر
          اعـــتـــبـــار کـــوه بـــخـــشـــد کـــاه را
          قـــــوت شــــیــــران دهــــد روبــــاه را
          خــــاک را اوج ثــــریــــا مــــیـــدهـــد
          قـــطــره را پــهــنــای دریــا مــیــدهــد
          خــامــشــی را شــورش مــحــشــر کـنـد
          پــای کــبــک از خــون بـاز احـمـر کـنـد
          خــیــز و در جــامــم شــراب نــاب ریـز
          بــر شــب انــدیــشــه ام مــهـتـاب ریـز
          تـــا ســـوی مـــنـــزل کـــشـــم واره را
          ذوق بـــیـــتـــابـــی دهـــم نـــظــاره را
          گــرم رو از جــســتــجــوی نــو شــوم
          روشــــــنــــــاس رزوی نــــــو شـــــوم
          چـــشــم اهــل ذوق را مــردم شــوم
          چـون صـدا در گـوش عـالـم گـم شـوم
          قــیــمــت جــنــس ســخــن بـالـا کـنـم
          ب چــشــم خــویــش در کــالــاکــنـم
          بــاز بــر خــوانــم ز فــیــض پــیــر روم
          دفــتــر ســر بــســتــه اســرار عــلــوم
          جــان او از شــعــلــه هـا سـرمـایـه دار
          مــن فــروغ یــک نــفــس مــثــل شـرار
          شــمــع ســوزان تــاخـت بـر پـروانـه ام
          بــاده شـبـخـون ریـخـت بـر پـیـمـانـه ام
          پــیــر رومــی خــاک را اکــســیــر کـرد
          از غــبــارم جــلــوه هــا تــعـمـیـر کـرد
          ذره از خــاک بــیــابــان رخــت بــسـت
          تـــا شـــعـــاع فـــتـــاب رد بـــدســـت
          مــوجــم و در بــحــر او مــنــزل کــنـم
          تــا در تــابــنــده ئــی حــاصــل کــنــم
          مـن کـه مـسـتـی هـا ز صـهـبـایـش کـنـم
          زنــدگــانــی از نــفــس هــایــش کــنــم
          شـــب دل مـــن مـــایــل فــریــاد بــود
          خـــامـــشـــی از «یــا ربــم» بــاد بــود
          شـــکـــوه شـــوب غـــم دوران بـــدم
          از تــهــی پــیــمــانــگــی نـالـان بـةدم
          ایــن قــدر نــظــاره ام بــیــتــاب شــد
          بـال و پـر بـشـکـسـت و خـر خواب شد
          روی خــود بــنـمـود پـیـر حـق سـرشـت
          کــو بــحــرف پــهــلــوی قــر ن نــوشـت
          گــفــت «ای دیــوانــه ی اربـاب عـشـق
          جـرعـه ئـی گـیـر از شـراب نـاب عـشـق
          بــر جــگــر هــنـگـامـه ی مـحـشـر بـزن
          شـیـشـه بـر سـر ، دیـده بـر نـشـتـر بـزن
          خــنــده را سـرمـایـه ی صـد نـالـه سـاز
          اشـک خـونـیـن را جـگـر پـرکـالـه سـاز
          تـا بـکـی چـون غـنچه می باشی خموش
          نـکـهـت خـود را چـو گـل ارزان فروش
          در گـره هـنـگـامـه داری چـون سـپـنـد
          مــحــمــل خــود بــر ســر تــش بـه بـنـد
          چــون جــرس خــر ز هــر جــزو بــدن
          نــالــه ی خــامــوش را بــیــرون فـکـن
          تـــش اســتــی بــزم عــالــم بــر فــروز
          دیــگــران را هـم ز سـوز خـود بـسـوز
          فـــاش گـــو اســرار پــیــر مــی فــروش
          مــوج مــی شــو کــسـوت مـیـنـا بـپـوش
          ســـنـــگ شـــو آئــیــنــهٔ انــدیــشــه را
          بــر ســر بــازار بــشــکــن شــیــشـه را
          از نــیــســتــان هـمـچـو نـی پـیـغـام ده
          قــیــس را از قــوم «حـی» پـیـغـام ده
          نــــالـــه را انـــداز نـــو ایـــجـــاد کـــن
          بــــزم را از هــــای و هــــو بـــاد کـــن
          خـــیــز و جــان نــو بــده هــر زنــده را
          از «قــم» خــود زنـده تـر کـن زنـده را
          خــیــز و پــا بــر جــاده ی دیــگـر بـنـه
          جـــوش ســودای کــهــن از ســر بــنــه
          شــــنــــای لــــذت گــــفــــتــــار شــــو
          ای درای کـــــاروان بــــیــــدار شــــو»
          زیــن ســخـن تـش بـه پـیـراهـن شـدم
          مــثــل نــی هــنــگــامـه بـسـتـن شـدم
          چــون نــوا از تــار خــود بــرخــاسـتـم
          جـــنـــتـــی از بـــهـــر گــوش راســتــم
          بـــر گـــرفـــتـــم پــرده از راز خــودی
          وا نـــمـــودم ســـر اعـــجـــاز خـــودی
          بــود نــقــش هــســتــیــم انــگــاره ئـی
          نــا قــبــولــی ، نــاکــســی ، نـاکـاره ئـی
          عــشــق ســوهـان زد مـرا ، دم شـدم
          عـــالــم کــیــف و کــم عــالــم شــدم
          حــرکــت اعــصــاب گــردون دیـده ام
          در رگ مـــه گـــردش خــون دیــده ام
          بـهـر انـسـان چـشـم مـن شـبها گریست
          تــا دریــدم پــرده ی اســرار زیــسـت
          از درون کــــارگــــاه مــــمــــکــــنـــات
          بــر کــشــیــدم ســر تــقــویــم حـیـات
          مــن کـه ایـن شـب را چـو مـه راسـتـم
          گـــرد پـــای مـــلـــت بـــیـــضــاســتــم
          مـــــلــــتــــی در بــــاغ و راغ وازه اش
          تـــــش دلـــــهـــــا ســــرود تــــازه اش
          ذره کـــشـــت و فـــتـــاب انــبــار کــرد
          خــرمــن از صــد رومــی و عـطـار کـرد
          آه گــرمــم ، رخــت بــر گـردون کـشـم
          گــــرچـــه دودم از تـــبـــار آتـــشـــم
          خـــامــه ام از هــمــت فــکــر بــلــنــد
          راز ایــن نــه پــرده در صـحـرا فـکـنـد
          قــطــره تــا هــمــپــایــه ی دریــا شــود
          ذره از بـــالـــیـــدگـــی صــحــرا شــود
          شـاعـری زیـن مـثـنـوی مـقـصـود نیست
          بـت پـرسـتـی ، بـت گـری مـقصود نیست
          هــنــدیــم از پــارســی بــیــگــانــه ام
          مــاه نــو بــاشــم تــهــی پــیــمــانــه ام
          حـــســـن انــداز بــیــان از مــن مــجــو
          خــوانــســار و اصــفــهــان از مـن مـجـو
          گـرچـه هـنـدی در عـذوبـت شکر است
          طــرز گــفــتـار دری شـیـریـن تـر اسـت
          فـکـر مـن از جـلـوه اش مـسحور گشت
          خــامــهٔ مــن شــاخ نــخـل طـور گـشـت
          پـــارســـی از رفـــعــت انــدیــشــه ام
          در خــورد بــا فــطــرت انــدیــشــه ام
          خــرده بــر مـیـنـا مـگـیـر ای هـوشـمـنـد
          دل بــذوق خــرده ی مــیــنــا بــه بـنـد





موضوع: اقبال لاهوری،

[ یکشنبه 18 آبان 1393 ] [ 01:28 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]