تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب هلالی جغتایی

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

قصیده هلالی جغتایی

قصیدهٔ شمارهٔ ۴          
          شــتــر کـشـیـدی اگـر بـار دل ز حـجـرهٔ تـن
          شــدی نــزار شــتــر زیــر بــار حــجــرهٔ مــن
          شــتـر بـه بـاد رود، حـجـره نـیـز خـاک شـود
          گــرت شـتـر بـود از سـنـگ و حـجـره از آهـن
          اجـل بـه حـجـرهٔ گـیـتی عجب شترجانی‌ست!
          کــه مــحـمـل شـتـر اوسـت حـجـره‌هـای بـدن
          بـه حـجـره و شـتر ارکان دین چو قایم نیست
          قــوائــم شــتــر و رخــت حـجـره را بـشـکـن
          شـتـر بـه حـجـره بران تا در مدینه، که هست
          در آن زمــیــن شــتـر و حـجـرهٔ رسـول زمـن
          ز حــجــره و شــتـر آن جـنـاب مـنـفـعـل‌سـت
          کــلــیــم بــا شــتــر طــور و حــجــرهٔ ایــمـن
          ز دیــده زد شــتــر تـو قـدم بـه حـجـرهٔ دل
          کــزان لــبــان شــتــر حــجـرهٔ مـراسـت لـبـن
          سـرشـک لـعـل که زد شترت به حجرهٔ چشم
          ز حـجـره داد بـه مـن صـد شـتـر عـقـیـق یمن
          بـه حـجـره بـس کـه دلـم بـر شـتـر زنـد آتـش
          شـتـر بـه حـجـلـه نـماید، چو شعله در گلخن
          بـه حـجـره هـیـمـه نـدارم جز استخوان شتر
          شــتـر بـه حـجـرهٔ جـان آورم، دهـم روغـن
          شـتـردلـم مـن اگـر نـه مـراسـت حـجـرهٔ طبل
          ز حــجــره‌ام شـتـران بـار بـرده از هـمـه فـن
          چـه مـعـدن‌سـت شـتر حجره‌ام که از نظمش
          بــه حــجــره‌هــا شـتـران مـی‌بـرنـد در عـدن
          شـتـه نـه هـم مـلخست و نه حجره خانهٔ مور
          شتر چو قصر بهشت‌ست و حجره چون گلشن
          خـوش آن کـه در طـلـا حـجـره و شـتـربـانش
          روان شــود شــتــر روح مــا ز حــجــرهٔ تــن
          شـکـاف حـجرهٔ من چیست؟ چون دهان شتر
          بـه قـصـد مـن چـو شـتر حجره باز کرده دهن
          اگـر نـهـد شـتـرش رو بـه حـجـلـه‌ام شب تار
          شـود چـو چـشـم شـتـر حـجـرهٔ دلـم روشـن
          ز حـجـره‌ام شـتـرش چـون بـه خـار قانع شد
          بـه حـجـره خـارشـتـر خـوش‌تـر آید از گلخن
          بــه یـمـن احـمـد و اوصـاف حـجـره و شـتـرش
          هــزار بــار شــتــر حــجــره مـی‌تـوان گـفـتـن
          بــه یــاد حــجــرهٔ او بــار بــر شــتــر بــنـدم
          شــتــر کــنـیـم ز تـابـود و حـجـره از مـدفـن
          هـلـالـی از شـتـر و حـجـره‌اش سـخـن تا کی؟
          شـتـر بـه حـجـرهٔ مـقـصـود کی رسد به سخن
          هــمــیــشــه تــا شــتــر ابـر گـرد حـجـرهٔ گـل
          بـه حـجـره‌هـای افـق چـون شـتر کند مسکن
          فــلــک پــی شــتـر و حـجـره بـاد از سـر مـهـر
          بــه حــجــرهٔ شــتــر از رشـتـه‌ای مـهـر رسـن





موضوع: هلالی جغتایی،

[ دوشنبه 17 آذر 1393 ] [ 09:07 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

قصیده هلالی جغتایی

قصیدهٔ شمارهٔ ۳
          
          تــخــت مــرصــع گــرفــت شـاه مـلـمـع بـدن
          جــیــب مــرقــع دریـد شـاهـد گـل‌پـیـرهـن
          سـاغـر سـیـمـیـن شـکـست ساقی زرین قدح
          پـیـکـر پـروانـه سـوخـت شـمـع زمـرد لـگـن
          آتــش مــوســی گــرفـت در کـمـر کـوهـسـار
          شـعـلـه بـه گـردون رسـانـد آه دل کـوهکن
          حـضـرت خـضـر فـلـک خـلـعت خضرا گرفت
          یـافـت بـه عـمـر دراز چـشـمـهٔ ظـلمت وطن
          شــمــع فـلـک را نـشـانـد شـعـشـعـهٔ آفـتـاب
          شـعـلـه در انـجـم فـگـنـد مشعل آن انجمن
          ارقــم طــاق فــلــک شــمــع جـهـان‌تـاب را
          تـیـغ زبـان تـیـز کـرد، گـرم شد اندر سخن
          شــعــبــده‌بـاز سـپـهـر ز آتـش پـنـهـان مـهـر
          بــر صــفــت اژدهــا ریــخــت شــرر از دهـن
          خــاتــم زریـنـه داد دسـت سـلـیـمـان پـنـاه
          صــبــح بــه صــحـرا فـتـاد از بـغـل اهـرمـن
          گفت فلک: نیست اینؤ بلکه در ایوان عرش
          چـتـر سـعـادت زدنـد بـهـر حـسـین و حسن
          مـهـر و مـه از دسـت آن لـعـل و در بحر کان
          سـرو و گـل از آب این جان و دل مرد و زن
          هـر دو بـر اوج کـمـال هـمـچـو مـه و آفـتـاب
          هـر دو بـه بـاغ جـمـال چـون سـمـن و یاسمن
          هـر دو شـه یک بساط، هر دو در یک صدف
          هـر دو مـه یـک فـلـک، هر دو گل یک چمن
          شــیــفــتــهٔ بــاغ آن غـنـچـهٔ خـضـرا لـبـاس
          ســوخــتــهٔ داغ ایــن لـالـهٔ خـونـیـن کـفـن
          بـــنــدهٔ هــنــدوی آن افــســر تــرک خــتــا
          صــیـد سـگ کـوی ایـن آهـوی دشـت خـتـن
          ســر عــلــم عــهـد آن بـیـضـهٔ بـیـضـافـروغ
          مــهــره‌کــش مــهــد ایــن زهــرهٔ زهـرابـدن
          والـد ایـشـان قـریـش، مـولـد ایـشان حجاز
          مـنـبـع ایـشـان فـرات، مـعـدن ایشان عدن
          نـاقـهٔ ایـشـان حلیم، چون دل سلمی سلیم
          مـهـرهٔ دل در مـهـار، رشـتـهٔ جـان در رسن
          خـارخـور و بـارکـش، نـرم‌رو و سخت‌کوش
          گــرگ‌در و شــیــرگــیــر، کـرگـدن پـیـل‌تـن
          لـعـل تـراز جُلـش حـضـرت سـلـمـان فـارس
          شــانــه‌کـش کـاکـلـش حـضـرت ویـس قـرن
          زهـرع‌جـبـیـنـان ظـهـور کـرده ز کـوهـان او
          هــمــچــو طـلـوع سـهـیـل از سـر کـوه یـمـن
          صـحـن چـراگـاه او خـاک رفیعی، که هست
          خـار و خـس آن زمـیـن زشـک گـل نـسـترن
          کـــاش ز خــاک هــرات بــر لــب آب فــرات
          بـخـتـی بـخـت افـگـنـد رخـت مـن و بخت من
          یــا فــگـنـد بـر سـرم سـایـه هـمـای حـجـاز
          تـا شـود ایـن اسـتـخوان طعمهٔ زاغ و زغن
          مـاه جـمـال حـسـن گـفـت و کـمـال حـسـیـن
          نـظـم هـلـالـی گـرفـت حـسـن کـلام حسن
          رفــتــه فــروغ بــصــر، مــرده چــراغ نـظـر
          کــرده دلــم را حـزیـن گـوشـهٔ بـیـت‌الـحـزن
          چـشـم و چـراغ مـنـیـد گـر نـظـری افـگنید
          بـاز شـود ایـن چـراغ در نـظـرم شـعـله‌زن
          چــنــد بــود در بــلـا خـاطـر مـن مـبـتـلـا؟
          چـنـد بـود در مـحـن، سـیـنـهٔ مـن مـمـتحن؟
          نــفــس دغــل از درون گـام نـه و دام نـه
          دیـــو دنـــی از بـــرون راهــزن و چــاه‌کــن
          رشـتـهٔ جـان تـاب زد، آتـش دل سـرکـشید
          شـمـع صـفـت سـوختم مردم از این سوختن
          بـرفـگـنـم جـامـه را در شـکـنـم خـامـه را
          خــتــم کـنـم بـر دعـا مـهـر نـهـم بـر دهـن
          ظــل شــمــا بــســتــه‌ام نــور شـمـا بـرده‌ام
          تــا فـگـنـد ظـل و نـور بـر دل حـانـم عـلـن
          جـان شـمـا غـرق نـور، نـور شـمـا در حـضـور
          تـا فـتـد از ابـر فـیـض سـایـه بـه خار و سمن





موضوع: هلالی جغتایی،

[ دوشنبه 17 آذر 1393 ] [ 08:41 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

قصیده هلالی جغتایی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲   
       
          گـر جـان کـنـم به حسرت زان لب نمی‌کند دل
          دل کـنـدن از لـب او جـان کـنـدنی‌ست مشکل
          قـبـلـه‌سـت روی جـانـان، لعلش چو آب حیوان
          ایـن یـک مـقـابل جان و آن یک به جان مقابل
          درســت دعــا بــر آرم، هــرگــز فــرو نــیـارم
          الــا دمــی کــه ســازم در گــردنــت حـمـایـل
          ای مـن سـگ خـیـالـت، آن‌جـا که اوست هرگز
          نــه حــاجــب‌سـت مـانـع، نـه پـرده‌دار حـایـل
          بـازی مـکن که پیشت، در خون و خاک غلتم
          نـه مـرده و نـه زنـده، چـون مـرغ نـیـم‌بـسـمل
          گــر بــر زلــال حــیـوان ریـزد حـمـیـم قـهـرت
          آن آب زنـــدگــی را ســازد چــو زهــر قــاتــل
          گــر در ســمـوم بـاشـد انـدک نـسـیـم لـطـفـت
          در یـک نـفـس جـهـان را بـخـشـد حـیات کامل
          از بــهــر مــطــربــانــت سـازد فـلـک هـمـیـشـه
          ایـن چـرخ چـنـبـری را خورشید و مه جلاجل
          دســت کــرم گــشــودی، بــذل درم نـمـودی
          پـیـش از دعـای داعـی، پـیـش از نـمـاز سـایـل
          در سـلـک آن لـئـالـی، خـود را مـکـش هـلـالی
          سررشته را نگه دار، زین رشته دست مگسل
          بــادا تــمــام مــردم در خــدمــت تـو حـاضـر
          بــادا نــظــام انــجــم از طــلـعـت تـو حـاصـل





موضوع: هلالی جغتایی،

[ دوشنبه 17 آذر 1393 ] [ 08:40 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

قصیده هلالی جغتایی

قصیدهٔ شمارهٔ ۱  
        
          خــراســان ســیــنــهٔ روی زمــیــن از بــهــر آن آمـد
          کــه جـان آمـد درو، یـعـنـی عـبـیـدالـلـه خـان آمـد
          زهــی خــان هــمــایـون‌فـر کـه بـر فـرق هـمـایـونـش
          پـــر و بـــال هـــمـــای دولـــت او ســـایـــبــان آمــد
          شــهــنـشـاه فـلـک مـسـنـد، کـه بـهـر خـواب امـن او
          مــلــک بــر گــوشــهٔ ایــوان کــیــوان پـاسـبـان آمـد
          قــوی‌دســتـی کـه در مـیـدان هـمـت پـنـجـهٔ رسـتـم
          بــه پــیــش او فــرســوده مــشــتـی اسـتـخـوان آمـد
          ســمــنــد تــنــد زریــن‌نـعـل او خـورشـیـد را مـانـد
          که از مشرق به مغرب رفت و یک شب در میان آمد
          مـگـر از سـنـگ رعـدسـت آهن پیکان خون‌ریزش؟
          کــه از جــا چـون بـرخـاسـت بـر دشـمـن گـران آمـد
          قــران کــردنــد مـاه و مـشـتـری در طـالـع سـعـدش
          بـه ایـن طـالـع چـو خـورشـید فلک صاحب‌قران آمد
          ایـــا مـــاه فـــلــک‌قــدری، کــه بــهــر پــابــوس تــو
          هـــــمـــــه روز آســــمــــان بــــر آســــتــــان آمــــد
          نـزد مـار سـپـهـر ار فـرق دشـمـن بـر زمـیـن یـکسان
          بــفــاوت بــیــن کــه مــا بــیـن زمـیـن و آسـمـان آمـد
          امــان داد از کــرم تـا هـر کـسـی گـردد بـا مـن دل
          بــحــمــدالــلــه! لـطـفـش مـوجـب امـن و امـان آمـد
          صـفـات ظـاهـر و اظـهـار آن کـردم، خـطـا بـود ایـن
          بــیــان کــردم حـدیـثـی کـه بـر مـردم عـیـان آمـد
          زبــان را هــیــچ نــقــصـانـی نـیـامـد انـدریـن گـفـتـن
          ولـی چـون در زبـان یـک نـقطه افزون شد زیان آمد
          هـلـالـی گـرچـه عـمری در به در می‌شد به هر کویی
          بـــحـــمـــدالــلــه آخــر بــنــدهٔ ایــن آســتــان آمــد





موضوع: هلالی جغتایی،

[ دوشنبه 17 آذر 1393 ] [ 07:59 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل هلالی جغتایی

غزل شمارهٔ ۱۰          
          جان  خوشست، اما نمی‌خواهم که: جان گویم تو را
          خـواهـم از جان خوش‌تری باشد، که آن گویم تو را
          من چه گویم که آنچنان باشد که حد حسن توست؟
          هـم تـو خـود فـرمـا کـه: چونی، تا چنان گویم تو را
          جـان مـن، بـا آن کـه خـاص از بـهـر کـشـتـن آمـدی
          سـاعـتـی بـنـشـیـن، کـه عـمـر جـاودان گـویـم تو را
          تـا رقـیـبـان را نـبـیـنم خوش‌دل از غم‌های خویش
          از تـو بـیـنـم جـور و بـا خـود مـهـربـان گـویـم تو را
          بـس کـه مـی‌خـواهم که باشم با تو در گفت و شنود
          یـک سـخـن گـر بـشـنـوم، صـد داسـتان گویم تو را
          قـصـهٔ دشـوار خـود پـیـش تـو گـفـتـن مـشـکـلـسـت
          مـشـکـلـی دارم، نـمـی‌دانـم چـه سـان گویم تو را؟
          هــر کــجــا رفــتـی، هـلـالـی، عـاقـبـت رسـوا شـدی
          جــای آن دارد کــه: رســوای جــهـان گـویـم تـو را





موضوع: هلالی جغتایی،

[ یکشنبه 16 آذر 1393 ] [ 12:29 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]