تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب رکن الدین اوحدی مراغه ای

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل رکن الدین اوحدی مراغه ی

غزل شمارهٔ ۲۰         
          گــر وصــل آن نــگــار مــیــســر شــود مــرا
          از عـمـر بـاک نـیـسـت، کـه در سـر شود مرا


          تــســخــیــر روی او بــه دعـا مـی‌کـنـد دلـم
          تـــا آفـــتـــاب و مــاه مــســخــر شــود مــرا


          روزی کـه کـاسـهٔ سـرم از خـاک پـر کـنـنـد
          از بـــوی او دمـــاغ مـــعـــطـــر شـــود مــرا


          آن نــور هــر دودیــده اگــر مــی‌دهــد رضـا
          بــگـذار تـا دودیـده بـه خـون تـر شـود مـرا


          هـر سـاعـتـم چـنـان کـنـد از غـصـه پـایـمال
          کـز دسـت او فـعـان بـه فـلـک بـر شـود مـرا


          مـشـکـل شـکـفـتـه گرددم از وصل او گلی
          لـیـکـن چـه خـارهـا که به دل در شود مرا!


          این درد سینه سوز، که در جان اوحدیست
          از تـن شـگـفـت نـیـسـت کـه لـاغر شود مرا





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ چهارشنبه 3 دی 1393 ] [ 09:48 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل رکن الدین اوحدی مراغه ی

غزل شمارهٔ ۱۹         
          ای زیـر زلـف عـنـبـریـن پـوشـیـده مـشـکـین خال را
          فــرخــنـده بـاشـد دم بـدم روی تـو دیـدن فـال را


          بــاری گـر از درد تـو مـن زاری کـنـم، عـذرم بـنـه
          چـون بـار مـسـتـولـی شـود مـسـکـیـن کـنـد حمال را


          روزی هــمــی بــایــد مــرا، مـانـنـد مـاهـی، تـا درآن
          پـیـش تـو تـقـریـری دهـم شـرح شـب چـون سال را


          شـاگـرد عـشـقـم، گـر سخن گویم درین معنی سزد
          چـون عـشـق اسـتـادی کـنـد، در گـفـتـن آرد لال را


          در بـازجـسـت سـر مـا چـنـدیـن مـکوش، ای مدعی
          گـر حـالـتـی داری چـون مـن، تـا بـا تو گویم حال را


          گــر صــرف مــالــی مــی‌کـنـی در پـای او مـنـت مـنـه
          جــایـی کـه بـاشـد جـان فـدا، قـدری نـدارد مـال را


          دل  چو ببندم در رخش سر چون کشم؟ کان بی‌وفا
          دام دل مـن سـاخـتـسـت آن زلـف هـمـچون دال را


          نـشـگـفت اگر بال دلم، بشکست ازین سودا، که من
          مــرغــی نــمــی‌دانــم کــه او ایـن جـا نـریـزد بـال را


          با او چو گفتم درد دل، گفت: اوحدی، این شیوه تو
          بــســیــار مـی‌دانـی، ولـی حـدیـسـت قـیـل و قـال را





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ چهارشنبه 3 دی 1393 ] [ 09:46 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل رکن الدین اوحدی مراغه ی

غزل شمارهٔ ۱۸         
          اگـر یـک سـو کـنـی زان رخ سـر زلف چو سنبل را
          ز روی لـالـه رنـگ خـود خـجـالـت‌هـا دهی گل را


          مـرا پـیـش لـب لـعـل تـو سـربـازیـسـت در خـاطـر
          اگــر چـه پـیـش روی تـو سـربـازیـسـت کـاکـل را


          رخ و زلـف تـو بـس بـاشـد ز بـهـر حـجـت و برهان
          اگـر دعـوی کـنـد وقـتـی کـسـی دور تـسـلـسـل را


          تــجــمــل روی خــوبــان را بـیـارایـد ولـیـکـن تـو
          رخــی داری کــه از خــوبــی بــیـارایـد تـجـمـل را


          نـبـایـد گـوش مـالـیـدن مـرا در عـشـق و نـالـیـدن
          اگـر گـل زیـن صـفـت بـاشد غرامت نیست بلبل را


          قـرنـفـل در دهـان داری، کـه هـنگام سخن گفتن
          بـه صـحـرا مـی‌بـرد ز آن لـب صـبـابـوی قـرنـفـل را


          بـرآیـد نـالـهٔ «دل دل» ز هـر سـو چـون بـرانگیزی
          بــه روز کــشــتـن و غـارت غـبـار نـعـل دلـدل را


          نـمـی‌گـفـتـی: بـه فـضـل خـود بـبخشایم بسی بر تو؟
          کـنـون وقـت آمـد انـعـام و احـسـان و تـفـضـل را


          ز عشقش توبه بشکستم بگیر ای اوحدی، دستم
          و گــر بــاور نــمــی‌داری بــیــار آن ســاغـر مـل را


          جـمـالـش کـرد حـیـرانـم، چه ماهست آن؟ نمی‌دانم
          کـه چـشـم از کـشـف مـاهـیـت نـمـی‌بـندد تامل را


          بـهـل، تـا مـی‌کـنـد خـواری، که با او هم کند یاری
          چــو جــانــم مـیـل او دارد نـهـادم دل تـحـمـل را





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ چهارشنبه 3 دی 1393 ] [ 09:45 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل رکن الدین اوحدی مراغه ی

غزل شمارهٔ ۱۷         
          پـیـش‌آر، ساقی، آن می چون زنگ را
          تــا مــا بــرانــدازیــم نـام و نـنـگ را


          امــشـب زرنـگ مـی بـرافـروز آتـشـی
          تــا رنــگ پـوش مـا بـسـوزد رنـگ را


          بـی‌روی او چـون عـود می‌سوزد تنم
          مـطـرب، تو نیز آخر بساز آن چنگ را


          بـا فـقـیـه از عـقـل مـی‌گـویـد سـخن
          عـقـلـی نـبـودسـت ایـن فقیه دنگ را


          بـی‌او نـبـاشـد دور اگـر گـریـان شوم
          دوری بـگـریـانـد کـلـوخ و سـنـگ را


          ای هـمـرهـان، پـیـش دهـان تـنگ او
          یـاد آوریـد ایـن عـاشـق دلـتـنـگ را


          وی سـاربـان، طـاقـت نـداری پـای ما
          سـربـاز کش یک لحظه پیش آهنگ را


          نــاچــار بــاشــد هــر فــراقــی را اثـر
          وانــگــه فــراق یـار شـوخ شـنـگ را


          ای آنکه کردی رخ به جنگ اوحدی
          او صـلـح مـی‌جوید، رها کن جنگ را





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ چهارشنبه 3 دی 1393 ] [ 09:32 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل رکن الدین اوحدی مراغه ی

غزل شمارهٔ ۱۶         
          مـطـرب، چـو بـر سـمـاع تـو کـردیـم گوش را
          راهـی بـزن، کـه ره بـزنـد عـقـل و هـوش را


          ابـریـشـمـی بـسـاز و ازیـن حـلـقـه پـنبه کن
          نــقــل حــضــور صـوفـی پـشـمـیـنـه پـوش را


          جــامـی بـیـار، سـاقـی، از آن بـادهـای خـام
          وز عــکــس او بــسـوز مـن نـیـم جـوش را


          بــر لـوح دل نـقـوش پـریـشـان کـشـیـده‌ایـم
          جـامـی بـده، کـه مـحـو کـنـیـم این نقوش را


          مـا را بـه مـی بـشـوی، چـنـان کـز صـفـای ما
          غــیــرت بــود مــشــایــخ طـاعـت فـروش را


          بــر مــا مــلــامــت دگــران از کـدورتـسـت
          صــافــی مــلــامــتــی نــکــنــد در نــوش را


          بـا مـدعـی بـگـوی کـه: مـا را مـگـوی وعظ
          کــاگــنــده‌ایــم ســمـع نـصـیـحـت نـیـوش را


          ای بـاد صـبـح، نـیـک خـراشـیـده خـاطـریم
          لطفی بکن، به دوست رسان این خروش را


          گــرمــی کـنـد بـه خـلـوت مـا آن پـری گـذر
          بـــگـــذار تــا گــذار نــبــاشــد ســروش را


          شــد نـوش مـا چـو زهـر ز هـجـران او، ولـی
          زهـر آن چـنـان خوریم به یادش که نوش را


          ای اوحــدی، بــگـوی سـخـن، تـا بـدانـدت
          دشـمـن، کـه بـی‌بـصـر نـشـنـاسـد خـمـوش را





موضوع: رکن الدین اوحدی مراغه ای،

[ چهارشنبه 3 دی 1393 ] [ 09:28 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]