تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب مولانا محمد بن خواجه زین الدین علی بن جمال الدین (عرفی شیرازی)

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۹          
          مــگـذر ای یـار و دریـن واقـعـه مـگـذار مـرا
          چـون شـدم صـیـد تـو بـر گـیـر و نـگهدار مرا

          اگــرم زار کــشــی مــی‌کــش و بــیـزار مـشـو
          زاریـــم بــیــن و ازیــن بــیــش مــیــازار مــرا

          چون در افتاده‌ام از پای و ندارم سر خویش
          دسـت مـن گـیـر و دل خـسـتـه بـدسـت آر مرا

          بـی گـل روی تـو بـس خـار کـه در پـای منست
          کــیــســت کـز پـای بـرون آورد ایـن خـار مـرا

          بــرو ای بــلــبــل شــوریــده کــه بـی گـلـروئـی
          نــکــشــد گــوشــهٔ خــاطـر سـوی گـلـزار مـرا

          هـر کـه خـواهـد کـه بـیـک جـرعـه مرا دریابد
          گـــو طـــلــب کــن بــدر خــانــهٔ خــمــار مــرا

          تــا شــوم فــاش بــدیــوانــگـی و سـرمـسـتـی
          مـــســـت وآشـــفــتــه بــرآریــد بــبــازار مــرا

          چـنـد پـنـدم دهـی ای زاهـد و وعـظـم گـوئی
          دلــق و تــســبــیــح تــرا خــرقــه و زنـار مـرا

          ز اسـتـانـم ز چـه بـیـرون فـکـنی چون خواجو
          خــاک را هــم ز سـرم بـگـذر و بـگـذار مـرا





موضوع: مولانا محمد بن خواجه زین الدین علی بن جمال الدین (عرفی شیرازی)،

[ یکشنبه 28 دی 1393 ] [ 02:08 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل عرفی شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۰          
          بـه جـز ریـش بـلـا مـرهـم مـبـادا ریـسـه ریشان را
          عــداوت بــا دل مــن بــاد زهــر آلــود نــیـشـان را

          بـه مـن بـیـگـانـگـان را کـی دل هـم صـحـبتی ماند
          کـه بـا مـن صـحبت غم می کند بیگانه خویشان را

          دمی صد چشمه هایی ۰۰۰ از دلم سر آمد و شادم
          کـه مـحـکـم نـیـسـت ایـمـان مـحـبـت صـبر کیشان را

          نــه بــا مـن بـا یـکـی از اهـل دل دوسـتـی مـی کـن
          ولــی در کــار هــســت آخـر سـر زلـف پـریـشـان را

          عــذاب دوزخ آشـامـان بـه آتـش خـون کـنـد ایـزد
          مــگــر در سـیـنـه ی آسـودگـان انـدازد ایـشـان را

          بـرو عـرفـی بـه کـوی بـی غـمـان پـژمـرده ی مـرهـم
          کـه ایـن جا با نمک همه نیست الفت سینه ریشان را





موضوع: مولانا محمد بن خواجه زین الدین علی بن جمال الدین (عرفی شیرازی)،

[ یکشنبه 14 دی 1393 ] [ 10:25 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل عرفی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۹          
          تـا بـه کـی مـعـبـچـه ی مـی نـوش و بـیـارا ایـمـان را
          تــا بــه کــی پــیــش بــری لــعــمـه ی شـادروان را

          این مزاری است که صد چون تو در و مدفون است
          کـــه تـــو امـــروز بـــر و طـــرح کـــنـــی ایـــوان را

          جــمــلــه در کـشـتـی نـوح انـد حـریـفـان در خـواب
          ورنـــه هـــرگـــز نـــنــشــانــیــد قــضــا تــوفــان را

          بــحــث بــا رد و قــبــول بــت تــرســا بــچــه اســت
          ور نــــه از کــــفـــر زبـــونـــی نـــبـــود ایـــمـــان را

          چـون اثـر در تـو کـنـد عـشـق؟ کـه اعـجـاز مـسیح
          مـــرده را جــان دهــد، آدم نــکــنــد حــیــوان را

          جـنـس دیـن را چـه کـسـاد آمـده عـرفـی در پـیش؟
          کـــه بـــه جـــز مــرده ز حــافــظ نــخــرد قــرآن را





موضوع: مولانا محمد بن خواجه زین الدین علی بن جمال الدین (عرفی شیرازی)،

[ یکشنبه 14 دی 1393 ] [ 10:24 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل عرفی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۸          
          نـی مـهـر دوسـت دارم ، نی کین دشمنان را
          یـک طـور دوست دارم بی مهر و مهربان را

          غـم مـی کـشـد عنانم من هم شتاب دارم
          از هــم دعـا بـگـویـنـد یـاران شـادمـان را

          مـسـتـانـه گر بتازم، عیبم مکن که شوقش
          گـرمـی دهـد بـه مرکب، نرمی دهد عنان را

          گـفـتـم بـه گـوش تـوفـیق، ای دشمن مروت
          تــا کـی فـراق خـرمـن ایـن مـور نـاتـوان را

          گـفـتـا مـروت این است، کز پا در افکنیمش
          تا آن که جوید از غیر، وز خود نیابد آن را

          آوارگـــیــســت رهــبــر در وادی مــحــبــت
          تــوفــان بــود مـعـلـم دریـای بـی کـران را

          عـرفـی بـه گـیـتـی از خـلد آمد که باز گردد
          غـافـل کـه تـازه پـرواز گـم سازد آشیان را





موضوع: مولانا محمد بن خواجه زین الدین علی بن جمال الدین (عرفی شیرازی)،

[ یکشنبه 14 دی 1393 ] [ 10:21 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل عرفی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۷          
          شـب تـا سـحـر کـنـم عجز، تا بوسم آستان را
          آخــر ســپــارشــی کــن، بـی درد پـاسـبـان را

          کین را به مهر مفروش ای عشق دوست دشمن
          زیــن بــهـتـرک فـرا گـیـر یـاران خـرده دان را

          تــا کــی فــروشـم آخـر بـی سـود گـوهـر مـهـر
          هـر چـنـد گـفـتـه بـاشـم مـن دوستم زیان را

          مــن بــلــبــل بـهـشـتـم امـا دریـن گـلـسـتـان
          در روز بـــد نـــهـــادم بـــنــیــاد آشــیــان را

          پـروای کـشـتـنـم نـیـسـت امـا بـه مـوسـم گل
          آب و هــوای گــلــشــن آتــش کـنـد جـهـان را

          بــشــنـو تـرانـه ی عـشـق ای بـلـبـل بـلـاغـت
          بــیــدار سـاز گـوشـت در خـواب کـن زبـان را

          عـشـقـم ببست و افکند در پیش درد و محنت
          سـلـطـان شـکـار لـاغـر بـخـشـد مـلـازمـان را

          عـرفـی نـکـرد صـیـدی در دشـت معرفت لیک
          بـنـشـانـد پـر بـه نـاوک، بـر بـسـتـه زه کمان را





موضوع: مولانا محمد بن خواجه زین الدین علی بن جمال الدین (عرفی شیرازی)،

[ یکشنبه 14 دی 1393 ] [ 10:20 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]