تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۲۰          
          مـــیـــرود آب رخ از بـــادهٔ گــلــرنــگ مــرا
          مــیــزنــد راه خــرد زمــزمــهٔ چــنــگ مــرا

          دلـق از رق بـه مـی لـعـل گـرو خواهم کرد
          کــه مــی لــعــل بــرون آورد از رنــگ مـرا

          مـن کـه بـر سـنگ زدم شیشهٔ تقوی و ورع
          مـحـتـسـب بـهـر چـه بر شیشه زند سنگ مرا

          مــســتــم از کــوی خـرابـات بـبـازار بـریـد
          تــا هـمـه خـلـق بـبـیـنـنـد بـدیـن رنـگ مـرا

          نـام و نـنـگ ار برود در طلبش باکی نیست
          مـن کـه بـدنـام جـهانم چه غم از ننگ مرا

          ای رخـت آیـنـهٔ جـان مـی چـون زنـگ بـیار
          تـــا ز آئــیــنــهٔ خــاطــر بــبــرد زنــگ مــرا

          مـطـرب آهـنـگ چـنین تیز چه گیری که کند
          جــان شـیـریـن بـلـب لـعـل تـو آهـنـگ مـرا

          نـشـد از گـوش دلـم زمـزمـهٔ نـغـمـهٔ چـنـگ
          تــا عــنـان دل شـیـدا بـشـد از چـنـگ مـرا

          چون تو در خاطر خواجو بزدی کوس نزول
          دو جـهـان خـیـمـه بـرون زد ز دل تنگ مرا





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ یکشنبه 28 دی 1393 ] [ 02:10 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۸          
          ای تـــرک آتــش رخ بــیــار آن آب آتــش فــام را
          ویـن جـامـهٔ نـیـلـی ز مـن بستان و در ده جام را

          چـون بـندگان خاص را امشب به مجلس خوانده‌ئی
          در بــزم خـاصـان ره مـده عـامـان کـالـانـعـام را

          خامی  چو من بین سوخته و آتش ز جان افروخته
          گـر پـخـتـه‌ئـی خامی مکن وان پخته در ده خام را

          در حـلـقـهٔ دردی کـشـان بـخرام و گیسو برفشان
          در حــلــقــهٔ زنـجـیـر بـیـن شـیـران خـون‌آشـام را

          چون من برندی زین صفت بدنام شهری گشته‌ام
          آن جـام صـافـی در دهـیـد ایـن صـوفـی بـدنـام را

          یــک راه در دیــر مـغـان بـرقـع بـرانـدازی صـنـم
          تــا کــافـران از بـتـکـده بـیـرون بـرنـد اصـنـام را

          گـر در کـمـنـدم میکشی شکرانه را جان میدهم
          کـان دل کـه صید عشق شد دولت شمارد دام را





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ یکشنبه 28 دی 1393 ] [ 02:02 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۷          
          ســاقــیـا وقـت صـبـوح آمـد بـیـار آن جـام را
          مــی پــرســتــانــیــم در ده بــادهٔ گـلـفـام را

          زاهـدانـرا چـون ز مـنظوری نهانی چاره نیست
          پـس نـشـایـد عـیـبت کردن رند درد آشام را

          احـتـراز از عـشـق مـیـکردم ولی بیحاصلست
          هــر کــه از اول تــصـور مـیـکـنـد فـرجـام را

          مــن بــبــوی دانــهٔ خــالـش بـدام افـتـاده‌ام
          گـر چـه صـیـد نـیـکـوان دولت شمارد دام را

          هـر کـه او را ذره‌ئـی بـا مـاهـرویـان مهر نیست
          بـر چـنـیـن عـامـی فـضـیـلـت می‌نهند انعام را

          شـام را از صـبـح صـادق بـاز نشناسم ز شوق
          چـون مـهم پرچین کند برصبح صادق شام را

          گـر بـدیـنـسـان بـر در بـتـخـانـهٔ چـین بگذرد
          بـت‌پـرسـتـان پـیـش رویش بشکنند اصنام را

          بـر گـدایان حکم کشتن هست سلطانرا ولیک
          هــم بــلــطـف عـام او امـیـد بـاشـد عـام را

          چون به هر معنی که بینی تکیه بر ایام نیست
          حـیـف بـاشـد خـواجـو ار ضـایـع کـنی ایام را





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ یکشنبه 28 دی 1393 ] [ 02:00 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۶          
          یــاد بــاد آنـکـه بـروی تـو نـظـر بـود مـرا
          رخ و زلـفـت عـوض شـام و سحر بود مرا

          یـاد بـاد آنـکـه ز نـظـارهٔ رویـت هـمه شب
          در مــه چــارده تــا روز نــظــر بــود مـرا

          یـاد بـاد آنـکـه ز رخسار تو هر صبحدمی
          افــق دیـده پـر از شـعـلـهٔ خـور بـود مـرا

          یاد باد آنکه ز چشم خوش و لعل لب تو
          نـقـل مـجـلـس هـمـه بادام و شکر بود مرا

          یـاد بـاد آنکه ز روی تو و عکس می ناب
          دیـده پـر شـعـشـعـهٔ شـمس و قمر بود مرا

          یـاد بـاد آنـکـه گـرم زهـرهٔ گـفـتـار نـبـود
          آخــر از حــال تـو هـر روز خـبـر بـود مـرا

          یـاد بـاد آنکه چو من عزم سفر میکردم
          بـر مـیـان دسـت تـو هر لحظه کمر بود مرا

          یـاد بـاد آنـکـه بـرون آمـده بـودی بوداع
          وز ســر کــوی تــو آهـنـگ سـفـر بـود مـرا

          یـاد بـاد آنکه چو خواجو ز لب و دندانت
          در دهـان شـکـر و در دیـده گـهر بود مرا





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ یکشنبه 28 دی 1393 ] [ 01:52 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۵          
          دسـت گـیـریـد دریـن واقـعـه کـافـتـاد مـرا
          کــه نـمـانـدسـت کـنـون طـاقـت بـیـداد مـرا

          راز مـن جـمله فرو خواند بر دشمن و دوست
          اشـک ازیـن واسـطـه از چـشـم بـیـفتاد مرا

          هـرگـز از روز جـوانـی نـشـدم یـکدم شاد
          مــادر دهــر نــدانــم بــه چــه مــیــزاد مـرا

          دامـنـم دجـلـهٔ بـغـداد شـد از حـسرت آن
          کــه نـسـیـمـی رسـد از جـانـب بـغـداد مـرا

          آنـکـه یـک لـحـظه فراموش نگشت از یادم
          ظــاهــر آنـسـت کـه هـرگـز نـکـنـد یـاد مـرا

          مـن نـه آنـم کـه ز کـویـش بـه جـفا برگردم
          گـــر بـــرانــد زدر آن حــور پــریــزاد مــرا

          ایـن خـیـالـسـت کـه وصـل تـو به ما پردازد
          هـم خـیـالـت کـنـد از چـنـگ غـم آزاد مرا

          گـر بـگـوشـت نـرسـد صـبـحـدمـی فـریادم
          کـه رسـد در شـب هـجـران تـو فـریـاد مـرا

          بر سر کوی تو چون خواجو اگر خاک شوم
          بــه نــســیـم تـو مـگـر زنـده کـنـد بـاد مـرا





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ جمعه 26 دی 1393 ] [ 03:03 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]