اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۴          
          مـگـذار مـطـرب را دمـی کـز چـنـگ بنهد چنگ را
          در آبــگــون ســاغـر فـکـن آن آب آتـش رنـگ را

          جـام صـبـوحـی نـوش کـن قـول مـغـنـی گوش کن
          درکـش مـی و خـامـوش کـن فـرهنگ بی‌فرهنگ را

          عــامــان کـالـانـعـام را در کـنـج خـلـوت ره مـده
          الــا بــبــزم عــاشــقــان خـوبـان شـوق شـنـگ را

          سـاقـی مـی چـون زنـگ ده کـائـیـنـهٔ جـان مـنـست
          بــاشــد کـه بـزدایـد دلـم ز آئـیـنـه جـان زنـگ را

          پر کن قدح تا رنگ زرق از خود فرو شویم به می
          کـز زهـد ودلـق نـیـلـگـون رنـگی ندیدم رنگ را

          آهــنــگ آن دارد دلــم کــز پــرده بـیـرون اوفـتـد
          مـطـرب گـر ایـن ره مـیـزنـد گـو پست گیر آهنگ را

          فـرهـاد شـورانـگـیـز اگر در پای سنگی جان بداد
          گـفـتـار شـیـریـن بـی سـخن در حالت آرد سنگ را

          آهـوی چـشـمـت با من ار در عین روبه بازی است
          ســر پــنـجـهٔ شـیـر ژیـان طـاقـت نـبـاشـد رنـگ را

          خـواجـو چـو نـام عـاشقان ننگست پیش اهل دل
          گــر نــیــک‌نــامـی بـایـدت در بـاز نـام و نـنـگ را

                    خـواجـو چـو ایـن ایـام را دیـگـر نـخـواهـی یافتن          
             بــاری بــهــر نــوعــی چــرا ضــایــع کـنـی ایـام را   
       
                    گــر کــامـرانـی بـایـدت کـام از لـب سـاغـر طـلـب          
                    ور جـان رسـانـیـدی بـلـب از دل طلب کن کام را          





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ جمعه 26 دی 1393 ] [ 03:02 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۳          
          ای مـاه قـیـچـاقـی شـبـسـت از سـر بـنـه بـغـطـاق را
          بــگــشــای بـنـد یـلـمـه و در بـنـد کـن قـبـچـاق را

          در جــان خــانـان خـتـا کـافـر نـمـیـکـرد ایـن جـفـا
          ای بـس کـه در عـهـد تـو مـا یـاد آوریم آن جاق را

          شـد کـویـت ای شـمع چگل اردوی جان کریاس دل
          چـون مـیکشی چندین مهل در بحر خون مشتاق را

          تــاراج دلــهــا مــیـکـنـی در شـهـر یـغـمـا مـیـکـنـی
          بـر خـسـتـه غـوغـا مـیـکـنـی نـشـنـیـده‌ئی یاساق را

          در پـــرده از نـــاراســـتــی راه مــخــالــف مــیــزنــی
          بــنــواز بــاری نــوبــتــی چــون مــیـزنـی عـشـاق را

          ای ســـاقـــی ســـوقـــی بـــیـــار آن آفـــتــاب راوقــی
          بـاشـد کـه در چـرخ آوریـم آنـمـاه سـیـمـیـن ساق را

          هـر صـبـحـدم کـانـدر غمش جام دمادم در کشم
          چــشــمــم بـیـاد لـعـل او در خـون کـشـد آیـاق را

          سـلـطـان گـردون از شـرف در پـای شـبـرنگش فتد
          چـون مـاه عـقـرب زلـف مـن بـرسـر نـهـد بـنـطاق را

          تــا آن نــگــار ســیـمـبـر در وی وطـن سـازد مـگـر
          بــنــگــارم از خــون جــگــر خــلـوتـگـاه آمـاق را

          نـوئـیـن بـت رویـان چـیـن خـورشـید روی مه جبین
          گـر زانـکـه پـیـمـان بـشـکـنـد من نشکنم میثاق را

          گفتم که یک راه ای صنم بر چشم خواجو نه قدم
          گـفـت از سـرشـک دیـده‌اش پـرخون کنم بشماق را





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ جمعه 26 دی 1393 ] [ 03:00 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۲          
          رام را گــر بــرگ گــل بـاشـد نـبـیـنـد ویـس را
          ور سـلـیـمـان مـلـک خـواهـد نـنـگرد بلقیس را

          زنــدهٔ جـاویـد گـردد کـشـتـه شـمـشـیـر عـشـق
          زانـکـه از کـشـتـن بـقا حاصل شود جرجیس را

          جـان بـده تـا مـحـرم خـلـوتـگـه جـانـان شـوی
          تـا نـمـیـرد کـی بـه جـنـت ره دهـنـد ادریـس را

          گـرنـه در هـر جـوهـری از عـشـق بـودی شمه‌ئی
          کـی کـشـش بـودی بـه آهـن سنگ مغناطیس را

          هـمـچـو خـورشـیـد ار بـرآیـد ماه بی مهرم ببام
          مــهــر بــفــزایـد ز مـاه طـلـعـتـش بـرجـیـس را

          دامــن مــحــمـل بـرانـدازی مـه مـحـمـل نـشـیـن
          یــا بــگــو بــا ســاربــان تـا بـازدارد عـیـس را

          چون بتلبیسم بدام آوردی اکنون چاره نیست
          بـگـذر از تـزویـر و بـگـذار ای پـسـر تلبیس را

          تـا نـپـنـداری کـه گویم لاله چون رخسار تست
          کـی بـه گـل نـسـبـت کـنـد رامین جمال ویس را

          خـواجـو ار در بـزم خـوبـان از می یاقوت رنگ
          کـاس را خـواهـی کـه پـر باشد تهی کن کیس را





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ جمعه 26 دی 1393 ] [ 02:58 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۱۱          
          آن نــقـش بـیـن کـه فـتـنـه کـنـد نـقـش‌بـنـد را
          و آن لــعـل لـب کـه نـرخ شـکـسـتـت قـنـد را

          پـنـدم مـده کـه تـا بـشـنـیـدم حدیث دوست
          در گــوش مــن مــجــال نــمــانــدسـت پـنـد را

          چـون از کـمـنـد عـشـق امـیـد خـلـاص نیست
          رغــبــت بــود بــکــشـتـه شـدن پـای بـنـد را

          آنـــرا کـــه زور پـــنــجــهٔ زور آوری نــمــانــد
          شــرطــســت کــاحــتــمــال کـنـد زورمـنـد را

          گــر پــنــد مــیـدهـنـدم و گـر بـنـد مـیـنـهـنـد
          مـــا دســـت داده‌ایـــم بـــهــر حــال بــنــد را

          نـگـریـزد از کـمـنـد تـو وحـشـی کـه گـاه صید
          راحــت رســد ز بــنــد تــو ســر در کـمـنـد را

          بــرکــشـتـه زنـدگـی دگـر از سـر شـود پـدیـد
          گــر بــر قــتــیــل عــشــق بــرانــی ســمـنـد را

          هـر چـنـد کـز تـو ضـربـت خـنـجـر گزند نیست
          عـــاشـــق بـــاخـــتــیــار پــذیــرد گــزنــد را

          خواجو چو نیست زانکه ستم می کند شکیب
          هــم چــاره احــتــمــال بــود مــســتــمـنـد را





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ جمعه 26 دی 1393 ] [ 01:53 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۹          
          وقـت صـبـوح شـد بـیـار آن خـورمـه نـقاب ار
          از قــدح دو آتـشـی خـیـز و روان کـن آب را

          مــاه قــنـیـنـه آسـمـان چـون بـفـروزد از افـق
          در خـوی خـجـلـت افـکـنـد چـشمهٔ آفتاب را

          وقـت سـحـر کـه بـلـبـلـه قـهـقـهه بر چمن زند
          سـاغـر چـشـم من بخون رنگ دهد شراب را

          بـسـکـه بـسوزد از غمش ایندل سوزناک من
          دود بــرآیــد از جـگـر ز آتـش دل کـبـاب را

          چـون بـت رود سـاز مـن چـنگ بساز در زند
          مــن بــه فـغـان نـواگـری یـاد دهـم ربـاب را

          گـر بـه خـیـال روی او در رخ مـه نـظـر کـنم
          مـردم چـشـمـم از حـیـا آب کـنـد سحاب را

          دسـت امـیـد مـن عجب گر به وصال او رسد
          پـشـه کـسـی نـدیـد کـو صـیـد کـنـد عقاب را

          چـون مـه مـهـربـان مـن تـاب دهـد نـغوله را
          در خـم عـقـربـش نـگـر زهـرهٔ شـب نـقاب را

          خـواجـو اگـر ز چـشـم تـو خواب ببرد گو ببر
          زانکه ز عشق نرگسش خواب نماند خواب را





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ چهارشنبه 24 دی 1393 ] [ 07:28 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic