اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۸          
          چــو در نــظــر نـبـود روی دوسـتـان مـا را
          بــه هــیــچ رو نــبـود مـیـل بـوسـتـان مـا را

          رقـیـب گـومـفـشـان آسـتـیـن که تا در مرگ
          بــه آســتــیـن نـکـنـد دور از آسـتـان مـا را

          به جان دوست که هم در نفس بر افشانیم
          اگـر چـنـانـکـه کـنـد امـتحان به جان ما را

          چـه مـهـره بـاخـت نـدانم سپهر دشمن خوی
          کــه دور کـرد بـدسـتـان ز دوسـتـان مـا را

          بــه بــیــوفــائــی دور زمــان یـقـیـن بـودیـم
          ولـــی نـــبــود فــراق تــودر گــمــان مــا را

          چـو شـد مـواصـلـت و قـرب مـعنوی حاصل
          چـه غـم ز مـدت هـجـران بـیـکـران مـا را

          گـهـی کـه تـیـغ اجـل بـگـسـلد علاقهٔ روح
          بــود تــعــلــق دل بــا تـو هـمـچـنـان مـا را

          اگـر چـنان که ز ما سیل خون بخواهی راند
          روا بـــود بـــه جــدائــی ز در مــران مــا را

          وگــر حـکـایـت دل بـا تـو شـرح بـایـد داد
          گــمــان مـبـر کـه بـود حـاجـت زبـان مـا را

          شـدیـم هـمـچـو مـیـانـت نحیف و نتوان گفت
          کـه نـیـسـت بـا کـمـرت هـیـچ در میان ما را

          گـهـی کـز آن لـب شیرین سخن کند خواجو
          ز نــوش نــاب لــبــالــب شــود دهـان مـا را





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ چهارشنبه 24 دی 1393 ] [ 07:26 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۷         
          گـــر راه بـــود بـــر ســر کــوی تــو صــبــا را
          در بــنــدگــیــت عــرضــه کـنـد قـصـه مـا را


          مــا را بــه ســرا پــردهٔ قــربـت کـه دهـد راه
          بــرصــدر ســلـاطـیـن نـتـوان یـافـت گـدا را


          چــون لـالـه عـذاران چـمـن جـلـوه نـمـایـنـد
          ســر کــوفــتــه بــایــد کــه بــدارنـد گـیـا را


          گــر ره بــدواخــانــهٔ مــقــصــود نــیــابــیــم
          در رنـــج بــمــیــریــم و نــخــواهــیــم دوا را


          مرهم ز چه سازیم که این درد که ما راست
          دانــیــم کــه از درد تــوان جــســت دوا را


          فـریـاد کـه دسـتـم نـگـرفـتـنـد و بـه یـکبار
          از پــای فــکــنــدنــد مــن بــی ســر و پـا را


          از تــیــغ بــلــا هــر کــه بــود روی بــتــابــد
          جـز مـن کـه بـه جـان مـیـطـلـبـم تـیغ بلا را


          هـنـگـام صـبـوحـی نـکـشـد بـی گـل و بـلبل
          خــاطــر بــگـلـسـتـان مـن بـی بـرگ و نـوا را


          روی از تـو نـپـیـچـم وگـر از شـسـت تـو آید
          هـمـچـون مـژه در دیـده کـشـم تـیـغ بـلـا را


          بــیــرون نــرود یـک سـر مـو از دل خـواجـو
          نــقــش خــط و رخــســار تـو لـیـلـا و نـهـارا





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ چهارشنبه 24 دی 1393 ] [ 10:36 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۶         
          بـگـذر ای خـواجـه و بـگـذار مـرا مـسـت ایـنـجا
          کـه بـرون شـد دل سـرمـسـت مـن از دست اینجا


          چـون تـوانـم شـد از ایـنـجا که غمش موی کشان
          دلــم آورد و بــه زنــجــیــر فــرو بــســت ایــنـجـا


          تـا نـگـوئـی کـه مـن ایـنـجـا ز چـه مـست افتادم
          هــیـچ هـشـیـار نـیـامـد کـه نـشـد مـسـت ایـنـجـا


          کـیـسـت ایـن فـتـنـهٔ نـوخـاسـتـه کـز مـهـر رخـش
          ایـن دل شـیـفـتـه حـال آمـد و بـنـشـسـت ایـنـجا


          دل مــســکــیــن مـرا نـیـسـت در ایـنـجـا قـدری
          زانـک صـد دل چـو دل خـسـتـه مـن هست اینجا


          دوش کــز ســاغـر دل خـون جـگـر مـیـخـوردم
          شـیـشـه نـا گـه بـشـد از دسـتم و بشکست اینجا


          نام خواجو مبر ای خواجه درین ورطه که هست
          صـد چـو آن خـسـتـهٔ دلـسـوخته در شست اینجا





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ چهارشنبه 24 دی 1393 ] [ 10:35 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۵          
          این چه خلدست که چندین همه حورست اینجا
          چـه غـم از نـار کـه در دل هـمـه نـورست اینجا
          گــل ســوری کـه عـروس چـمـنـش مـی‌خـوانـنـد
          گـو بـده بـاده دریـن حـجـلـه کـه سورست اینجا
          مـوسـم عـشـرت و شـادی و نـشـاطـسـت امـروز
          مــنــزل راحــت و ریــحـان و سـرورسـت ایـنـجـا
          اگــر آن نــور تــجــلــیــسـت کـه مـن مـی‌بـیـنـم
          روشـنـم گـشـت چو خورشید که طورست اینجا
          آنــکــه در بــاطــن مــا کــرد دو عــالــم ظـاهـر
          ظـاهـر آنـسـت کـه در عـیـن ظـهـورسـت ایـنـجـا
          یـار هـم غـایـب و هـم حـاضـر و چون درنگری
          خـالـی از غـیـبـت و عـاری ز حـضـورسـت ایـنجا
          سـخـن از خـرقـه و سـجـاده چـه گـوئـی خـواجو
          جـام مـی نـوش کـه از صـومـعـه دورسـت اینجا





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ دوشنبه 22 دی 1393 ] [ 10:22 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

خواجوی کرمانی

غزل شمارهٔ ۴          
          طـوبـی لـک ای پـیـک صـبـا خرم رسیدی مرحبا
          بــالــلــه قــل لـحـاشـتـی مـا بـال رکـب قـد سـری
          یـاران بـرون رفـتـنـد و من در بحرخون افتاده‌ام
          طـرفـی عـلـی هـجـرانـهـم تـبـکی و ما تغنی البکا
          بـار سـفـر بستند و من چون صید وحشی پای بند
          ســاروا و مــن آمــاقــنــا اجــروا یـنـا بـیـع الـدمـا
          افـتـان و خـیـزان مـیـروم تاکی رسم در کاروان
          و الـرکـب قـد سـاروا الـی الـایـحاد و الحادی حدا
          مـحـمل برون بردند و من چون ناقه میراندم ز پی
          قـلـبـی هـوی فـی هـوة و الـدهـر، مـلـق فـی الـهـوی
          چـون تـیـره نـبـود روز مـن کـز آه عـالـم سوز من
          مــد الــغــمـام سـرادقـا اعـلـی شـمـاریـخ الـذری
          راضـی شـدم کـز کـاروان بـانـگ درائـی بـشـنوم
          اکـبـو و اقـفـوا اثـرهـم والـعـیـس تحدی فی الزبی
          چون محمل سلطان شرق از سوی شام آمد برون
          ریــح الــصـبـا سـارت الـی نـجـد و قـلـبـی قـد صـبـا
          خـواجـو بـه شـبـگـیـر از هـوا هـر دم نوائی میزند
          والــورق اوراق الـمـنـی یـتـلـو عـلـی اهـل الـهـوی





موضوع: کمال الدین ابوالعطاء محمد بن علی بن محمود(خواجه کرمانی)،

[ دوشنبه 22 دی 1393 ] [ 10:21 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو