تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب سعدی

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل سعدی

غزل ۱۰          
          بـا جـوانـی سـرخـوشـسـت این پیر بی تدبیر را
          جـهـل بـاشـد بـا جـوانـان پـنـجه کردن پیر را

          مـن کـه بـا مـویـی بـه قـوت بـرنیایم ای عجب
          بـا یـکـی افـتـاده‌ام کـو بـگـسـلـد زنـجـیـر را

          چـون کـمـان در بـازو آرد سـروقـد سـیـمـتـن
          آرزویــم مــی‌کــنــد کــآمــاج بــاشــم تـیـر را

          مـی‌رود تـا در کـمـنـد افـتـد به پای خویشتن
          گر بر آن دست و کمان چشم اوفتد نخجیر را

          کـس نـدیـدسـت آدمیزاد از تو شیرینتر سخن
          شـکـر از پـسـتـان مـادر خـورده‌ای یا شیر را

          روز بـازار جـوانـی پـنـج روزی بـیـش نـیـست
          نـقـد را بـاش ای پـسـر کـفـت بـود تـأخـیـر را

          ای کـه گـفـتی دیده از دیدار بت رویان بدوز
          هـر چـه گـویـی چـاره دانـم کرد جز تقدیر را

          زهـد پـیـدا کـفـر پـنـهـان بود چندین روزگار
          پـرده از سـر بـرگـرفـتـیـم آن هـمـه تـزویـر را

          سـعـدیـا در پای جانان گر به خدمت سر نهی
          هـمـچـنـان عـذرت بـبـایـد خـواستن تقصیر را





موضوع: سعدی،

[ چهارشنبه 28 مرداد 1394 ] [ 02:57 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سعدی

غزل ۹          
          گــر مــاه مــن بــرافـکـنـد از رخ نـقـاب را
          بــرقــع فــروهــلــد بــه جــمــال آفـتـاب را

          گـویـی دو چـشـم جـادوی عـابـدفریب او
          بـر چـشـم مـن بـه سـحر ببستند خواب را

          اول نــظـر ز دسـت بـرفـتـم عـنـان عـقـل
          وان را کـه عـقـل رفـت چه داند صواب را

          گـفـتـم مـگـر بـه وصـل رهایی بود ز عشق
          بـی‌حـاصـلـسـت خـوردن مـسـتسقی آب را

          دعـوی درسـت نـیـست گر از دست نازنین
          چـون شـربـت شـکـر نـخـوری زهـر نـاب را

          عشق آدمیتست گر این ذوق در تو نیست
          هـمـشـرکـتـی بـه خـوردن و خفتن دواب را

          آتــش بــیــار و خــرمــن آزادگــان بـسـوز
          تــا پــادشــه خــراج نــخــواهـد خـراب را

          قـوم از شـراب مـسـت وز مـنظور بی‌نصیب
          من  مست از او چنان که نخواهم شراب را

         سـعـدی نـگـفـتمت که مرو در کمند عشق
          تــیــر نــظــر بــیــفــکــنــد افـراسـیـاب را





موضوع: سعدی،

[ چهارشنبه 28 مرداد 1394 ] [ 02:56 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سعدی

غزل ۸          
          ز انــدازه بــیــرون تــشــنــه‌ام ســاقــی بــیـار آن آب را
          اول مـــرا ســـیـــراب کـــن وان گــه بــده اصــحــاب را

          من نیز چشم از خواب خوش بر می‌نکردم پیش از این
          روز فــراق دوســتــان شـب خـوش بـگـفـتـم خـواب را

          هــر پـارسـا را کـان صـنـم در پـیـش مـسـجـد بـگـذرد
          چــشــمــش بــر ابــرو افــکـنـد بـاطـل کـنـد مـحـراب را

          مـن صـیـد وحـشـی نـیـسـتـم دربـنـد جـان خـویـشـتـن
          گــر وی بــه تــیــرم مــی‌زنــد اســتــاده‌ام نــشــاب را

          مــقــدار یــار هــمــنـفـس چـون مـن نـدانـد هـیـچ کـس
          مــاهــی کــه بــر خــشـک اوفـتـد قـیـمـت بـدانـد آب را

          وقــتــی در آبــی تــا مــیــان دســتــی و پــایــی مـی‌زدم
          اکــنــون هــمــان پــنــداشــتــم دریــای بــی پـایـاب را

          امـــروز حـــالـــی غــرقــه‌ام تــا بــا کــنــاری اوفــتــم
          آن گـــه حـــکـــایــت گــویــمــت درد دل غــرقــاب را

          گـــر بـــی‌وفــایــی کــردمــی یــرغــو بــقــا آن بــردمــی
          کـان کـافـر اعـدا مـی‌کـشـد ویـن سـنـگ دل احـبـاب را

          فـــریــاد مــی‌دارد رقــیــب از دســت مــشــتــاقــان او
          آواز مــــطــــرب در ســــرا زحــــمــــت بـــود بـــواب را

          ســعـدی چـو جـورش مـی‌بـری نـزدیـک او دیـگـر مـرو
          ای بــی بــصــر مــن مــی‌روم او مــی‌کــشــد قــلـاب را





موضوع: سعدی،

[ چهارشنبه 28 مرداد 1394 ] [ 02:55 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سعدی

غزل ۷          
          مــشــتــاقــی و صــبـوری از حـد گـذشـت یـارا
          گــر تــو شــکــیـب داری طـاقـت نـمـانـد مـا را

          بـاری بـه چـشـم احـسـان در حـال ما نظر کن
          کــز خــوان پــادشــاهــان راحـت بـود گـدا را

          سـلـطـان کـه خـشـم گـیـرد بر بندگان حضرت
          حــکـمـش رسـد ولـیـکـن حـدی بـود جـفـا را

          مــن بــی تـو زنـدگـانـی خـود را نـمـی‌پـسـنـدم
          کــاســایــشــی نــبــاشــد بـی دوسـتـان بـقـا را

          چون تشنه جان سپردم آن گه چه سود دارد
          آب از دو چــشـم دادن بـر خـاک مـن گـیـا را

          حــال نــیــازمــنــدی در وصــف مــی‌نــیــایــد
          آن گــه کــه بــازگــردی گــویــیــم مــاجـرا را

          بـازآ و جـان شـیـریـن از مـن سـتـان به خدمت
          دیــگــر چــه بــرگ بــاشـد درویـش بـی‌نـوا را

          یــا رب تــو آشــنــا را مــهــلـت ده و سـلـامـت
          چـــنــدان کــه بــازبــیــنــد دیــدار آشــنــا را

          نــه مــلــک پـادشـا را در چـشـم خـوبـرویـان
          وقــعــیــســت ای بــرادر نــه زهــد پـارسـا را

          ای کــاش بــرفــتــادی بــرقــع ز روی لــیــلـی
          تــا مــدعــی نــمــانــدی مــجــنــون مـبـتـلـا را

          سـعـدی قـلـم بـه سـخـتـی رفتست و نیکبختی
          پـس هـر چـه پـیـشـت آیـد گـردن بـنـه قـضا را





موضوع: سعدی،

[ چهارشنبه 28 مرداد 1394 ] [ 02:53 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سعدی

غزل ۶          
          پـیـش مـا رسـم شـکـسـتـن نبود عهد وفا را
          الـلـه الـلـه تـو فـرامـوش مـکـن صحبت ما را
          قــیــمـت عـشـق نـدانـد قـدم صـدق نـدارد
          سـسـت عـهـدی کـه تـحـمـل نکند بار جفا را
          گـر مـخـیـر بـکنندم به قیامت که چه خواهی
          دوسـت مـا را و هـمـه نـعـمـت فردوس شما را
          گـر سـرم مـی‌رود از عـهـد تـو سر بازنپیچم
          تـا بـگـویـنـد پس از من که به سر برد وفا را
          خنک آن درد که یارم به عیادت به سر آید
          دردمـنـدان بـه چـنـیـن درد نـخواهند دوا را
          بـاور از مـات نـبـاشـد تـو در آیـیـنـه نگه کن
          تـا بـدانـی کـه چـه بـودسـت گـرفـتـار بـلـا را
          از ســر زلـف عـروسـان چـمـن دسـت بـدارد
          بـه سـر زلـف تـو گـر دسـت رسـد بـاد صبا را
          سـر انـگـشـت تـحـیـر بـگـزد عـقل به دندان
          چـون تـأمـل کـنـد ایـن صورت انگشت نما را
          آرزو مـی‌کـنـدم شـمـع صـفـت پـیش وجودت
          کــه ســراپـای بـسـوزنـد مـن بـی سـر و پـا را
          چـشـم کـوتـه نـظران بر ورق صورت خوبان
          خـط هـمـی‌بـیـنـد و عـارف قـلم صنع خدا را
          هـمـه را دیـده بـه رویـت نـگـرانـست ولیکن
          خـودپـرسـتـان ز حـقـیـقـت نـشـناسند هوا را
          مــهــربـانـی ز مـن آمـوز و گـرم عـمـر نـمـانـد
          بـه سـر تـربـت سـعـدی بـطـلـب مـهـرگـیـا را
          هـیـچ هـشـیـار مـلـامـت نـکـنـد مـسـتی ما را
          قـل لـصـاح تـرک الـنـاس مـن الوجد سکاری





موضوع: سعدی،

[ یکشنبه 30 فروردین 1394 ] [ 04:37 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]