تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب سنایی

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل سنایی

غزل شمارهٔ ۱۰          
          در ده پــــــســـــرا مـــــی مـــــروق را
          یــــــاران مـــــوافـــــق مـــــوفـــــق را

          زان مــی کــه چـو آه عـاشـقـان از تـف
          انـــگـــشـــت کـــنــد بــر آب زورق را

          زان مــی کـه کـنـد ز شـعـلـه پـر آتـش
          ایـــن گـــنـــبـــد خـــانــهٔ مــعــلــق را

          هـیـن خـیـز و ز عکس باده گلگون کن
          ایـــن اســـب ســـوار خــوار ابــلــق را

          در زیــر لــگــد بـکـوب چـون مـردان
          ایـــــن طــــارم زرق پــــوش ازرق را

          گــه ســاقــی بــاش و گـه حـریـفـی کـن
          تــــرتـــیـــب فـــروگـــذار و رونـــق را

          یک دم خوش باش تا چه خواهی کرد
          ایـــــن زهـــــد مـــــزور مــــزیــــق را

          یــک ره بـه دو بـاده دسـت کـوتـه کـن
          ایـــن عـــقـــل دراز قـــد احـــمـــق را

          بـــنـــمـــای بـــه زیـــرکـــان دیــوانــه
          از مـــصـــحــف بــاطــل آیــت حــق را

          بــر لــالــه مــزن ز چــشـم سـنـبـل را
          بــر پــســتــه مــنــه ز نــاز فــنــدق را

          بـیـرون شو ازین دو رنگ و این ساعت
          هــمــرنــگ حــریــر کــن ســتــبـرق را

          مـشـکـن بـه طـمـع مـرا تـو ای مـمـسک
          چــونــان کــه جــریــر مــر فــرزدق را

          گــر طـمـع مـیـان تـهـی سـه حـرف آمـد
          چــار اســت مــیــان تــهــی مــطـوق را

          در تــــخــــتـــهٔ اول ار بـــنـــوشـــتـــی
          بــی شــکــل حـروف عـلـم مـطـلـق را

          کــم زان بــاری کــه در دوم تــخــتـه
          چــون نــســخ کــنــی خــط مــحـقـق را

          در مــوضــع خـوشـدلـان و مـشـتـاقـان
          مـــوضـــوع فــروگــذار و مــشــتــق را

          شــعــر تــر مــطــلــق ســنــایـی خـوان
          آتـــش در زن حـــدیـــث مــغــلــق را





موضوع: سنایی،

[ یکشنبه 12 اردیبهشت 1395 ] [ 01:26 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سنایی

غزل شمارهٔ ۹          
          سـاقـیـا مـی ده کـه جز می نشکند پرهیز را
          تـا زمـانـی کـم کـنـم ایـن زهد رنگ آمیز را

          مــلــکــت آل بــنــی آدم نــدارد قــیــمـتـی
          خــاک ره بــایــد شـمـردن دولـت پـرویـز را

          دیـن زردشـتـی و آیـیـن قـلـنـدر چـنـد چند
          تـوشـه بـایـد سـاخـتـن مـر راه جـان آویز را

          هر چه اسبابست آتش در زن و خرم نشین
          بــدرهٔ نــاداشــتــی بــه روز رســتــاخـیـز را

          زاهـدان و مـصـلـحـان مـر نزهت فردوس را
          ویـن گـروه لـاابـالـی جـان عـشـق‌انـگـیز را

          سـاقـیـا زنـجـیـر مـشـکین را ز مه بردار زود
          بــر رخ زردم نـه آن یـاقـوت شـکـر ریـز را





موضوع: سنایی،

[ یکشنبه 12 اردیبهشت 1395 ] [ 01:25 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سنایی

غزل شمارهٔ ۸          
          انــعــم‌الــلـه صـبـاح ای پـسـرا
          وقـت صـبـح آمـده راح ای پسرا

          بــا مــی و مـاه و خـرابـات بـهـار
          خـام خـامـست صلاح ای پسرا

          بـا تـو در صـدر نـشـسـتـیم هلا
          در ده آواز مـــبــاح ای پــســرا

          خـام مـا خـام تـو و پختهٔ تست
          تــو ز مـی دار صـراح ای پـسـرا

          عاقبت خانه به زلف تو گذاشت
          صـورت فـخـر و فـلـاح ای پسرا

          چـشـم بـیـمـار تـو مـا را بـبـرید
          ز صـحـیـح و ز صـحاح ای پسرا

          از پــی عـارض چـون صـبـح تـرا
          بـه نـکـورویـی و راح ای پـسـرا

          هـمـه تـسـبـیـح سـنایی این است
          کـانـعـم الـلـه صـبـاح ای پـسرا





موضوع: سنایی،

[ یکشنبه 12 اردیبهشت 1395 ] [ 01:24 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سنایی

غزل شمارهٔ ۷          
          جـاودان خـدمت کنند آن چشم سحر آمیز را
          زنـگـیـان سـجـده بـرنـد آن زلف جان آویز را

          تـوبـه و پـرهـیـز کـردم نـنگرم زین بیش من
          زلــف جـان آویـز را یـا چـشـم رنـگ آمـیـز را

          گـر لـب شـیـریـن آن بـت بـر لـب شـیرین بدی
          جـان مـانـی سـجـده کـردی صـورت پـرویـز را

          با چنان زلف و چنان چشم دلاویز ای عجب
          جـای کـی مـانـد دریـن دل تـوبـه و پـرهـیز را

          جــان مــا مـی را و قـالـب خـاک را و دل تـرا
          ویــن ســر طــنــاز پــر وســواس تـیـغ تـیـز را

          شــربــت وصــل تــو مــانــد نــوبـهـار تـازه را
          ضــربــت هــجــر تــو مـانـد ذوالـفـقـار تـیـز را

          گـر شـب وصـلـت نـمـایـد مـر شـب مـعـراج را
          نــیـک مـانـد روز هـجـرت روز رسـتـاخـیـز را

          اهـل دعـوی را مـسـلـم بـاد جـنـات الـنـعـیم
          رطـل مـی‌بـایـد دمـادم مـسـت بـیـگه خیز را

          آتــش عــشــق ســنـایـی تـیـز کـن ای سـاقـیـا
          در دهــیــدش آب انــگــور نــشـاط‌انـگـیـز را





موضوع: سنایی،

[ یکشنبه 12 اردیبهشت 1395 ] [ 01:17 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سنایی

غزل شمارهٔ ۶          
          می ده ای ساقی که می به درد عشق آمیز را
          زنـده کـن در مـی پـرسـتـی سـنـت پـرویـز را

          مــایــه ده از بــوی بــاده بــاد عـنـبـربـیـز را
          در کــف مــا رادی آمــوز ابــر گـوهـر بـیـز را

          ای خم اندر خم شکسته زلف جان آمیز را
          بـر شـکـن بـر هـم چو زلفت توبه و پرهیز را

          چـنـگ وار آهـنـگ برکش راه مست انگیز را
          راه مـسـت انـگـیـز بر زن مست بیگه خیز را





موضوع: سنایی،

[ یکشنبه 12 اردیبهشت 1395 ] [ 01:17 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]