تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب سیف فرغانی

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

غزل سیف فرغانی

غزل شمارهٔ ۱۰          
          ای چـو فـرهـاد دلـم عـاشـق شـیـریـن لـبت
          مــســتــی امــشـبـم از بـادهٔ دوشـیـن لـبـت

          نـیـسـت شـیـریـن کـه ز فـرهـاد برای بوسی
          مـلـک خـسـرو طـلـبـد شـکـر رنـگـیـن لبت

          وه چه شیرین صنمی تو که دهان من هست
          تـا بـه امـسـال خـوش از بـوسـهٔ پـارین لبت

          مــحــتــسـب سـال دگـر بـر سـر کـویـت آرد
          هـمـچـنـیـن بـی خـودم از بـادهٔ نـوشین لبت

          طـبـع شـوریـدهٔ مـن ایـن هـمه شیرین کاری
          مـی کـنـد در سـخـن امـروز بـه تـلـقین لبت

          سـیـف فرغانی چون وصف تو می‌کرد گرفت
          طـبـعـم انـدر شـکـر افـشـانـدن آیـیـن لبت





موضوع: سیف فرغانی،

[ شنبه 18 اردیبهشت 1395 ] [ 05:57 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سیف فرغانی

غزل شمارهٔ ۸          
          ای خــجــل از روی خــوبــت آفــتــاب
          روز مــن بــی تــو شــبــی بــی‌مـاهـتـاب

          آفــــتـــاب از دیـــدن رخـــســـار تـــو
          آنــچــنـان خـیـره کـه چـشـم از آفـتـاب

          چون مرا در هجر تو شب خواب نیست
          روز  وصلت چون توان دیدن به خواب

          بـــر ســـر کــوی تــو ســودا مــی‌پــزم
          بـــا دل پـــر آتـــش و چــشــم پــر آب

          عـقـل را بـا عـشـق تـو در سـر جـنـون
          صــبــر را از دســت تــو پــا در رکــاب

          خــون چــکــان بــر آتـش سـودای تـو
          آن دل بــریــان مــن هــمـچـون کـبـاب

          در سـخـن ز آن لـب هـمـی بـارد شـکر
          در عــرق ز آن رو هــمـی ریـزد گـلـاب

          چـشـم مـخـمـورت کـه مـا را مست کرد
          تـوبـهٔ خـلـقـی شـکـسـتـه چـون شراب

          از هــــوایــــی کـــیـــد از خـــاک درت
          آنــچــنــان جــوشــد دلـم کـز آتـش آب

          جـز تـو از خـوبـان عـالـم کـس نداشت
          ســرو در پــیــراهــن و مــه در نــقــاب

          بـی خـطـاگـر خـون مـن ریـزی رواست
          ای خـــطــای تــو بــه نــزد مــا صــواب

          تــو طــبــیــب عــاشـقـان بـاشـی، چـرا
          مـن دهـم پـیـوسـتـه سـعدی را جواب

          سـیـف فـرغـانی چو دیدی روی دوست
          گــر بــه شــمــشـیـرت زنـد رو بـرمـتـاب





موضوع: سیف فرغانی،

[ شنبه 18 اردیبهشت 1395 ] [ 05:53 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سیف فرغانی

غزل شمارهٔ ۷          
          ای ســعــادت ز پــی زیــنــت و زیــبــایــی را
          بــافــتــه بــر قــد تــو کــســوت رعــنـایـی را

          عـشـق رویـت چـو مـرا حـلـقه بزد بر در دل
          شــوق از خــانــه بـه در کـرد شـکـیـبـایـی را

          گر ببینم رخ چون شمع تو ای جان بیم است
          کــب چــشــمــم بــکــشـد آتـش بـیـنـایـی را

          ذره‌هــا گـر هـمـه خـورشـیـد شـود بـی‌رویـت
          نـــبـــود روز شـــب عـــاشـــق ســودایــی را

          مــن شــوریــده ســر کـوی تـو را تـرک کـنـم
          گـر مـگـس تـرک کـنـد صـحـبـت حـلـوایـی را

          در دهـان طـمـعـم چـون تـرشـی کـنـد کـنـد
          لــب شــیــریــن تــو دنـدان شـکـر خـایـی را

          دهــن تــنـگ تـو چـون ذرهٔ در سـایـه نـهـان
          نـفـی کـرده‌اسـت ز خـود تـهـمـت پـیـدایـی را

          صــبــر بــا غـمـزهٔ غـارت‌گـرت افـگـنـد سـپـر
          دفــع شــمــشــیــر کـنـد لـشـکـر یـغـمـایـی را

          هــوس نــرگــس شـیـر افـگـن تـو در کـویـت
          بــا ســگــان انـس دهـد آهـوی صـحـرایـی را

          بــهـر تـو گـوهـر دیـن تـرک هـمـی بـایـد کـرد
          ز آنــکــه تــو خــاک شــمـاری زر دنـیـایـی را

          سـعـدی ار شـعـر من و حسن تو دیدی گفتی
          غــایــت ایـن اسـت جـمـال و سـخـن‌آرایـی را

          سـیـف فـرغـانـی چـون شـمـع خیالش با تست
          چــه غــم ار روز نــبـاشـد شـب تـنـهـایـی را

          مـرد نـادان ز غـم آسـوده بـود چـون کودک
          خــیـز و چـون تـخـتـه بـشـو دفـتـر دانـایـی را





موضوع: سیف فرغانی،

[ شنبه 18 اردیبهشت 1395 ] [ 05:50 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سیف فرغانی

غزل شمارهٔ ۶          
          ای بــــدل کــــرده آشــــنـــایـــی را
          بــــرگـــزیـــده ز مـــا جـــدایـــی را

          خـــوی تـــیـــز از بــرای آن نــبــود
          کــــه بــــبــــرنــــد آشـــنـــایـــی را

          در فــراقــت چــو مــرغ مـحـبـوسـم
          کـــه تـــصـــور کـــنـــد رهــایــی را

          مژه در خون چو دست قصاب است
          بـــی تـــو مـــر دیـــدهٔ ســنــایــی را

          شــمــع رخــســارهٔ تــو مــی‌طـلـبـم
          هـــمــچــو پــروانــه روشــنــایــی را

          آفــتــابــی و بــی تــو نـوری نـیـسـت
          ذره‌ای ایــــــن دل هــــــوایـــــی را

          عــنــدلــیـبـم بـجـان هـمـی جـویـم
          بـــرگ گـــل دفـــع بـــی‌نـــوایـــی را

          بــی‌جــمــالــت چـو سـیـف فـرغـانـی
          تــرک کــردم ســخــن ســرایــی را

          چــارهٔ کــارهــا بــجــســتـم و دیـد
          چــاره وصــل اســت بــی‌شـمـایـی را





موضوع: سیف فرغانی،

[ شنبه 18 اردیبهشت 1395 ] [ 05:49 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

غزل سیف فرغانی

غزل شمارهٔ ۵          
          تـو را مـن دوسـت مـی‌دارم چـو بـلبل مر گلستان را
          مــرا دشـمـن چـرا داری چـو کـودک مـر دبـسـتـان را

          چـو کـردم یـک نـظـر در تـو دلـم شـد مـهـربان بر تو
          مـسـخـر گـشـت بـی‌لـشـکر ولایت چون تو سلطان را

          بـه خـوبـی خـوب رویـان را اگـر وصـفـی کـنـد شاعر
          تـو آن داری بـه جز خوبی که نتوان وصف کرد آن را

          دلــم کــز رنــج راه تــو بــه جـانـش مـی‌رسـد راحـت
          چــنـان خـو کـرد بـا دردت کـه نـارد یـاد، درمـان را

          ز هــمــت عــاشــق رویـت بـمـیـرد تـشـنـه در کـویـت
          وگــر خــود خــون او بــاشــد بـریـزد آب حـیـوان را

          چــو بــیــنــد روی تــو کــافـر شـود اسـلـام دیـن او
          چــو زلــف کـافـرت بـیـنـد نـمـانـد دیـن مـسـلـمـان را

          بــه عــهــد حــســن تـو پـیـدا نـمـی‌آیـنـد نـیـکـویـان
          ز مــاه و اخـتـران خـورشـیـد خـالـی کـرد مـیـدان را

          بـسـی سـلـطـان و لـشـکر را هزیمت کرد در یک دم
          شـکـسـتـه دل کـه هـمـره کرد با خود جان مردان را

          اگــر چــه در خــورت نـبـود غـزلـهـای رهـی لـیـکـن
          مـکـن عـیـبـش کـه کـم بـاشـد اصـولی قول نادان را

          وصــالــت راسـت دل لـایـق کـه شـبـهـا در فـراق تـو
          مددها کرد مسکین دل به خون این چشم گریان را

          هــمـی تـرسـم کـه روز او سـراسـر رنـگ شـب گـیـرد
          از آن بــاکــس نـمـی‌گـویـم غـم شـبـهـای هـجـران را

          وصـال تـو بـه شـب کـس را مـیـسـر چـون شود هرگز
          کـه تـو چـون روز گـردانـی بـه روی خود شبستان را

          مـرا گـویـی بـده صـد جـان و بـوسـی از لـبـم بـسـتان
          نـدانـسـتـم کـه نـزد تـو چـنـیـن قـیـمـت بـود جان را

          بـه جـان مـهمان لعل تست چون من عاشقی مسکین
          از آن لـب یـک شـکـر کـم کـن گـرامـی‌دار مـهمان را

          بـه هـجـران سـیـف فـرغـانـی مـشـو نـومید از وصلش
          کــه دایــم در عـقـب بـاشـد بـهـاری مـر زمـسـتـان را





موضوع: سیف فرغانی،

[ چهارشنبه 15 اردیبهشت 1395 ] [ 05:26 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]