تبلیغات
اشعار زیبا - مطالب سیمین بهبهانی

اشعار زیبا

شعر فقط شعر فارسی:)

شعر از سیمین بهبهانی

نگاه آشنا          
          ای شــرمــگــیـن نـگـاه غـم آلـود
          پــیــوســتــه در گــریــز چـرایـی ؟

          بــا خــنــدهٔ شــکــفــتـه ز مـهـرم
          آهــســتــه در ســتــیــز چــرایـی ؟

          شاید که صاحب تو ، به خود گفت
          در هــیــچ زن عــمــیــق نــبـیـنـد

          تــا هــیــچــگــه ز هــیـچ پـری رو
          نــقــشــی بـه خـاطـرش نـنـشـیـنـد

          امـــا ز مــن گــریــز روا نــیــســت
          مـن ، خـوب ، آشـنـای تـو هـسـتم

          ایــنــسـان کـه رنـج هـای تـو دانـم
          گـویـی کـه مـن بـه جـای تو هستم

          بـــاور نـــمــی کــنــی اگــر از مــن
          بــشــنــو کــه مـاجـرای تـو گـویـم

          در  خاطرم هر آن چه نشانی است
          یـک یـک ، ز تـو ، بـرای تـو گـویم

          هــنــگــام رزم دشـمـن بـدخـواه
          بـی رحـم و آتـشـیـن ، تـو نبودی ؟

          گــــاه ز پــــا فــــتــــادن یــــاران
          کین  توز و خشمگین ، تو نبودی ؟

          هــنــگـام بـزم ، ایـن تـو نـبـودی
          از شـوق ، دلـفـروز و درخـشـان ،

          جـان بـخـش چـون فـروغ سحرگاه
          رخـشـنـده چـون سـتـارهٔ تـابـان ؟

          در تــنــگــی و ســیــاهــی زنـدان
          ســوزنــده چــون شـرار تـو بـودی

          آرام و بـــی تـــزلـــزل و ثـــابـــت
          بـــا عـــزم اســـتـــوار تــو بــودی

          ایــنــک دریـن کـشـاکـش تـحـقـیـر
          خــامـوش و پـر غـرور تـویـی ، تـو

          از افـــتـــرا و تـــهـــمــت دشــمــن
          آســـوده و بـــه دور تــویــی ،‌ تــو

          ای شــرمــگــیـن نـگـاه غـم آلـود
          دیــدی کـه آشـنـای تـو هـسـتـم ؟

          هــنــگــام رســتـخـیـز ثـمـربـخـش
          هـمـرزم پـا بـه جـای تـو هـستم ؟





موضوع: سیمین بهبهانی،

[ دوشنبه 20 اردیبهشت 1395 ] [ 10:16 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

شعر از سیمین بهبهانی

تسکین          
          نـیـمـه شـب در بـسـتـر خـامـوش سـرد
          نــالــه کــرد از رنــج بــی هــمـبـسـتـری

          سـر ، مـیـان هـر دو دسـت خود فشرد
          از غــم تــنــهــایــی و بــی هــمــســری

          رغـبـتـی شـیـریـن و طـاقـت سوز و تند
          در دل آشـــفـــتـــه اش بــیــدار شــد

          گـرمـی خـون ، گـونـه اش را رنـگ زد
          روشـنـی هـا پـیـش چـشـمـش تـار شـد

          آرزویـی ، هـمـچـو نـقـشـی نـیـمـه رنگ
          سـر کـشـیـد و جـان گرفت و زنده شد

          شــد زنــی زیــبــا و شـوخ و نـاشـنـاس
          چــهــره اش در تــیـرگـی تـابـنـده شـد

          دیـده اش در چـهـرهٔ زن خـیـره مـانـد
          وه ، چــه زیـبـا و چـه مـهـر آمـیـز بـود

          چــنـگ بـر دامـان او زد بـی شـکـیـب
          لــیــک رویــایــی خــیـال انـگـیـز بـود

          در دل تــاریــک شــب ، بـازو گـشـود
          وان خــیــال زنــده را در بــر گــرفـت

          اشــک شــوقـی پـیـش پـای او فـشـانـد
          دامــنـش را بـر دو چـشـم تـر گـرفـت

          بـــوســـه زد بـــر چــهــرهٔ زیــبــای او
          بـوسـه زد ،‌امـا بـه دسـت خـویـش زد

          خــســت بــا دنــدان لــب او را ، ولـی
          بــر لــبــان تــشــنــهٔ خــود نــیـش زد

          گــرمـی شـب ، زوزهٔ سـگ هـای شـهـر
          پـــــردهٔ رؤیــــای او را پــــاره کــــرد

          ســوزش جــانــکــاه نــیــش پـشـه هـا
          درد بـــی درمـــان او را چـــاره کـــرد

          نـیـم خـیـزی کـرد و در بـسـتر نشست
          بــر لــبــان خــشـک سـیـگـاری نـهـاد

          داور انــــدیـــشـــهٔ مـــغـــشـــوش او
          پــیــش او ، بــنــوشــتـهٔ مـغـشـوش او

          پــیــش او ، بـنـوشـتـه طـومـاری نـهـاد
          ...
          ونــدر آن طــومــار ، نــام آن کــسـان
          کــز ســتــم هــا کـامـرانـی مـی کـنـنـد

          دسـتـرنـج خـلـق می سوزند و ، خویش
          فــارغ از غــم زنــدگـانـی مـی کـنـنـد

          نــام آنـکـس کـز هـوس هـر شـامـگـاه
          در کـــنـــار آرد زنـــی یـــا دخـــتــری

          روز ، کـــوشـــد تــا شــکــار او شــود
          شــام دیــگــر ،‌ دلــفــریـب دیـگـری

          او دریـن بـسـتـر بـه خـود پیچید مگر
          رغــبـتـی سـوزنـده را تـسـکـیـن دهـد

          وان دگــر هــر شـب بـه فـرمـان هـوس
          نــو عــروســی تــازه را کــابـیـن دهـد

          ســردی ی تـسـکـیـن جـانـفـرسـای او
          چــون غــبــار افــتــاد بـر سـیـمـای او

          زیر این سردی ، به گرمی می گداخت
          اخـــگـــری از کـــیـــنـــهٔ فـــردای او





موضوع: سیمین بهبهانی،

[ دوشنبه 20 اردیبهشت 1395 ] [ 10:14 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

شعر از سیمین بهبهانی

دیدار          
          چـه مـی بـینم ؟ خدایا ! باورم نیست
          تـویـی : هـمـرزم مـن !‌ هـم سنگر من

          چـه مـی بـینم پس از یک چند دوری
          کــه مــی لــرزد ز شــادی پـیـکـر مـن

          تــو را مــی بــیـنـم و مـی دانـم امـروز
          هـمـان هـسـتـی کـه بودی سال ها پیش

          درین چشم و درین چهر و درین لب
          نـشـانـی نـیـسـت از تـردیـد و تشویش

          تـو رامـی بـیـنـم و مـی لـرزم از شوق
          کــه دامــان تــو را نــنــگــی نــیـالـود

          پـــرنـــدی پــرتــو خــورشــیــد ، آری
          نــکــو دانــم کــه بــا رنــگـی نـیـالـود

          تــو را مـی دانـم ای هـمـگـام دیـریـن
          کــه چــون کــوه گــران و اســتــواری

          نــه از تــوفــان غــم هـا مـی هـراسـی
          نـــه از ســیــل حــوادث بــیــم داری

          غــروری در جــبـیـنـت مـی درخـشـد
          نــگــاهــت را فــروغـی از امـیـدسـت

          تو  می دانی ، به هر جای و به هر حال
          شـب تـاریـک را صـبـحـی سـپـیـدست

          ز شــادی مــی تــپــد دل در بــر مــن
          بـه چـشـمـم بـرق اشـکـی مـی نـشیند

          بـلـی ، اشـکـی که چشمانم به صد رنج
          فــرو مــی بــلـعـدش تـا کـس نـبـیـنـد





موضوع: سیمین بهبهانی،

[ دوشنبه 20 اردیبهشت 1395 ] [ 10:13 ب.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

شعر از سیمین بهبهانی

در بسته          
          بــاز کـن ! ایـن در بـه رویـم بـاز کـن
          بـاز کـن ! کـان دیـگـران را بسته اند

          خـسـتـگـی بـر خـاطـرم کـمـتـر فزای
          زانکه بیش از حد کسانش خسته اند

          بــاز کـن !‌ ایـن در بـه رویـم بـاز کـن
          تــا بــیــاسـایـم دمـی از رنـج خـویـش

          در هـمـی در کـیـسه ام شایان توست
          بـاز کـن تـا عـرضه دارم گنج خویش
          ...
          ریـزم امـشـب یـک بـه یک بر بسترت
          و آن چـه بـا مـن پـنجه های جور کرد

          مـن بـه پـاداش آن کـنـم بـا پـیـکـرت

          امـــشــب از آزار کــژدم ســیــرتــان
          ســوی تــو ، ای زن ! پــنـاه آورده ام

          گــفـتـمـت زن لـیـک تـو زن نـیـسـتـی
          رو ســــوی مــــاه ســــیـــاه آورده ام

          دخـمـه یـی در پـشت این دهلیز هست
          از تــو ، وان بــیـچـاره هـمـکـاران تـو

          بــر در و دیــوار آن بــنــوشــتــه انـد
          یــــادگـــاری بـــی وفـــا یـــاران تـــو

          بــاز کــن تــا ایــن شــب تــاریــک را
          بــا تــو ای نـادیـده دلـبـر !‌ سـر کـنـم

          دامــن نــنــگــیـن تـو آرم بـه دسـت
          تـا بـه کـام خـویـش نـنـگـیـن تر کنم

          بــاز کــن کــان غــنــچـهٔ پـژمـرده را
          پــایــمــال عــشــق کــوتــاهــم کــنـی

          وز فــراوان درد و بــیــمــاری سـحـر
          یـــادبــودی نــیــز هــمــراهــم کــنــی

          بـاز کـن ... امـا غـلـط گـفـتـم ، مکن
          کـایـن در مـحـنـت بـه رویـم بـسـته به

          درد خـود بـر رنـج مـن افـزون مـسـاز
          کـایـن دل رنـجـیـده ، تـنـهـا خسته به





موضوع: سیمین بهبهانی،

[ دوشنبه 20 اردیبهشت 1395 ] [ 08:32 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]

شعر از سیمین بهبهانی

جیب بر          
          هــیـچ دانـی ز چـه در زنـدانـم ؟
          دســت در جـیـب جـوانـی بـردم

          نـاز شـسـتـی نـه بـه چـنگ آورده
          نـاگـهان سیلی ی سختی خوردم

          مـن نـدانـم کـه پـدر کـیـست مرا
          یـا کـجـا دیـده گشودم به جهان

          کـه مـرا زاد و کـه پـرورد چـنـین
          سـر پـسـتـان کـه بـردم به دهان

          هرگز این گونهٔ زردی که مراست
          لــذت بــوســهٔ مــادر نــچــشــیـد

          پــدری ، در هــمــهٔ عــمــر ، مـرا
          دسـتـی از عـاطـفـه بر سر نکشید

          کس  ، به غمخواری ، بیدار نماند
          بــر ســر بــســتــر بــیــمـاری مـن

          بـــی تــمــنــایــی و بــی پــاداشــی
          کـس نـکـوشـیـد پـی یـاری ی من

          گـاه لـرزیـده ام از سردی ی دی
          گـاه نـالـیـده ام از گـرمـی ی تـیز

          خـفـتـه ام گـرسنه با حسرت نان
          گـوشـهٔ مـسـجـد و بر کهنه حصیر

          گـاهـگـاهـی کـه کـسی دستی برد
          بــر بــنــاگـوش مـن و چـانـهٔ مـن

          داشـتـم چـشـم ، کـه آماده شود
          نــوبــتــی شـام شـبـی خـانـهٔ مـن

          لـیـک آن پـست ،‌ که با جام تنم
          مــی رهــیـد از عـطـش سـوزانـی

          نـه چـنـان هـمـت والـایـی داشـت
          کــه مــرا ســیــر کــنــد بــا نـانـی

          بـا هـمـه بـی سـر و سامانی خویش
          بــاز چـنـدیـن هـنـر آمـوخـتـه ام

          نـــرم و آرام ز جــیــب دگــران
          بــردن ســیـم و زر آمـوخـتـه ام

          نــیــک آمـوخـتـه ام کـز سـر راه
          تــه ســیــگــار چـسـان بـردارم

          تـلـخی ی دود چشیدم چو از او
          نـرم ، در جـیـب کسان بگذارم

          یـا بـه تـیـغـی کـه به دستم افتد
          جــامــهٔ تــازهٔ طــفــلــان بـدرم

          یـا کـمـیـن کـرده و از بـار فـروش
          سـیـب سـرخـی بـه غـنیمت ببرم

          بـا هـمـه چـابـکی اینک ، افسوس
          دیـرگـاهـی اسـت کـه در زنـدانـم

          بـی خـبر از غم ناکامی ی خویش
          روز و شــب هــمــنــفـس رنـدانـم

          شـادم از ایـنـکـه مـرا ارزش آن
          هــسـت در مـکـتـب یـاران دگـر

          کـه بـدان طرفه هنرها که مراست
          بــــفــــزایـــنـــد هـــزاران دگـــر





موضوع: سیمین بهبهانی،

[ دوشنبه 20 اردیبهشت 1395 ] [ 08:28 ق.ظ ] [ محمد امین مرادی ]

[ نظرات() ]